پارسال تازه که درب دانش‌گاه را به‌روی دختران بستند مریم ناچار شد به‌قشلاق بیاید. مریم خواهر کوچک من بود، سلیقه‌ی جالبی داشت و خیلی بانزاکت بود.

درست چشمان‌اش شبیه‌ چشمان من بود، اما دماغی بلند داشت‌که چندچند به‌زیبایی‌اش زیاده کرده بود. زبانی آتشین داشت‌ و سریع‌گپ می‌زد، اهل بحث بود و بیش‌تر گفت‌وگپ‌های فلسفی راه می‌انداخت. با چادری،‌ سازش نداشت آن‌ را تکه‌ای مزخرف می‌خواند، اما چهره‌اش مزین و پوشیده‌ با چادر سیاه بود؛ چادری‌که به‌آن «حجاب اسلامی» می‌گفتند و ما بچه‌ها بین خود به‌نام «قدیفه‌های زنان عربی» یاد می‌کردیم.

وقتی‌که درب دانش‌گاه به‌روی دختران بسته شد، مریم یک‌بوجی‌کتاب‌های فلسفی و روزنامه‌نگاری خود را جمع کرد و روانه‌ی پنج‌شیر شد. دیگر چاره‌ی نداشت: دانش‌گاه به‌روی‌شان بسته شده بود، آموزش‌گاها بسته شده بود و کابل برایش‌ به‌کابوسِ می‌ماند که همه چیز رنگِ غریبه را در چشمان‌اش گرفته بود.

مریم رشته‌ی روزنامه‌نگاری می‌خواند و تصمیم داشت‌ روزنامه‌نگاری مشهور شود؛ چند بار برای من گفته بود که می‌خواهد «نادیه‌ مراد افغان‌ستان» شود؛ برود به میانه‌ی دودها، جنگ‌سالاران و داعش و… روایت داشته باشد؛ روایتی از رنج مردمان اسیر شده تحت دست آن‌ها و از آتش و دود کثیف، اما وقتی‌که به‌پنج‌شیر آمد یک‌دم بی‌چاره شد. این‌جا نه خبری از کتاب بود، نه از کتاب‌خوانی و نه هم از آموزش‌گاه. یک دره‌ی خشک وبی‌روح بود.

این‌جا کسی به مریم ارزش نمی‌داد، این‌جا فرقِ میان مریم و بقیه‌دختران قشلاق نبود– دخترانی‌که روی دبستان را ندیده بودند، کتاب نخوانده بودند، حتا خط‌زدن و ورق‌نوشتن را بلد نبودند. این‌جا هم‌قطاران مریم با مریم می‌گریستند؛ از یک‌سو آزادی‌ای برای‌شان نبود، از یک‌سو ناامید شده‌ بودند و از سوی دیگر دست‌وپنجه با سنت‌گرایی و قیودات سخت‌وسفت مردم نرم می‌کردند.

پدر و مادر می‌گفتند: «دیگر دانش‌گاه بسته شده است، باید دخترمان «شوهر» کند و به‌خانه‌ای بخت برود، آخه زندگی چند روز است؟ ‌تا کی خانه ‌بماند؟ یک‌روز حوصله‌ی برادران‌اش سر رفته از دست‌اش می‌گیرند و دور می‌اندازند. مریم باید شوهر کند و کلی خواست‌گار دارد».

پدر و مادر باخود می‌گفتند: «چه‌کنیم و مریم را به‌کی بدهیم؟».

این‌طور شب‌‌ و روز در پستوی خانه گپ‌وگفت می‌کردند. آن‌ها می‌خواستند به‌دل خود، مریم را شوهر بدهند؛ انگار مریم گوسفندی‌ است‌که به‌فروش می‌گذارند، هیچ‌کس هم‌راه‌اش مشوره نمی‌کرد و هیچ‌کس از او نمی‌پرسید که چه‌ می‌خواهد؟

پدر و مادرش خود را مکلف ساخته بودند که مریم را «نامزد» کنند، اما مریم چه؟ مریم وقتی‌که دید دانش‌گاه بسته‌ شده و همه چیز ‌تغییر کرده است تصمیم گرفت ‌با «بی‌بی‌سی‌ فارسی» هم‌کاری کند، برای‌آن‌ها روایت بنویسد و از دریچه‌ی فیس‌بوک و واتساپ به‌نوشتن بپردازد.

شب جمعه‌ با مسؤول بی‌بی‌سی گپ‌زده بود و موافقه‌ کرده بودند که از هفته‌ای پسین به‌نوشتن آغاز کند. سه‌روز از گپ‌وگفت‌شان می‌گذشت ‌با دختران قشلاق رفته ‌بود سری زمین‌ها؛ آن‌ها باقلی را خیشاوه می‌زدند و مریم زار زار می‌دید و باخود می‌گفت: «حتمن از زحمت این‌ها می‌نویسم… مقاله‌ی دوم را در مورد این‌دختران می‌نویسم، آخه بیچاره‌ها کلی زحمت می‌کشند».

شام‌که شد به‌خانه‌ی خود آمدند و هر‌کس به‌خانه‌اش رفت.

مریم یک‌راست به‌اتاق خوابش رفت و کتاب «روزنامه‌نگاری ادبی– منیژه‌باختری» را باز کرد و به‌خوانش‌آن پرداخت. درسراش رویای نویسندگی بود، باخود می‌گفت اگر بتواند بنویسد و بعدها راهی‌ برای‌ بیرون‌شدن از کشور پیدا کند، برود خارج و آن‌جا با پسری نویسنده و هم‌فکر خود ازدواج نماید. هنوز نیم‌ساعت نشده بود و بیست‌برگه‌کتاب نخوانده بود گروفر شد. گوش‌قاز کرد که صدای مامایش است‌ و صدای زن‌ها هم از فامیل‌های مادراش استند، به‌دهلیز رفت و خوش‌آمدگویی گفت و آن‌ها را تا خانه‌ی نشیمن بدرقه کرد؛ خود دوباره به‌اتاق‌اش پس‌گشت و به‌خوانش کتاب‌اش پرداخت.

نیم‌ساعت بعد وقتی‌که تلفن خود را برداشت تا ایمیل به‌نرگس، هم‌کلاسی دانش‌گاه‌اش بزند متوجه شد از آشپزخانه سروصدا می‌آید و فضای خانه را کلی خنده و مستی پیچانده است. تعجب کرد و رفت تا ببیند چه‌گپ شده است. داشت از دربِ خانه داخل می‌شد یک‌هو خیلی شیرینی سرش انداختند و از چارسو مبارک‌بادگویی بلند شد. چشمان‌اش از غلاف بیرون ‌شده بود، چارسو می‌گشت، اما نمی‌فهمید گپ چه است؟ چه‌شده است؟

دید در دستِ زن مامایش گلی ‌سرخ است و در زلفان مادرش برگ‌های گل‌باد شده است. تعجب کرد و هاج‌ و واج ماند.

دقیقه‌ی بعد مامایش پیش آمد و دست‌اش را گرفت و گفت: «مریم ‌جان تبریک باشد دیگر سنوی من شدی».

مریم: «خواب می‌بینی ماما؟»

• نه، این‌شیرینی‌های نامزدی‌است‌که می‌خوریم!

وقتی‌که مریم متوجه ‌شد که قصه ‌راست است به‌زمین افتاد و از هوش‌رفت.

زینب‌، زن کاکایش، به‌صورت‌اش آب زد تا بیدار شود، بیدار شد و دوباره از هوش رفت. در نهایت روی بال‌های زن‌ها به‌اتاق خواب‌اش برده شد و در جامه‌ی خواب‌اش افتید. صبح‌که شد به‌هرسو آوازه رفت‌که مریم نامزد شده است، نامزد اکبر بچه‌ی مامایش. اکبر یک‌بچه‌ی ساده بود، تا صنف نهم مکتب خوانده بود و با پاچه‌های بلندوبالا می‌گشت و نه نوشتن درست بلد بود و نه ادب. بی‌چاره مریم تباه شد و به‌دستان ناپاک افتید.

آن‌هم توسط پدر و مادر خودش. چه زندگی‌ای کثیفی و چه بندگی‌ای جان‌سوزی. بعد از این سرگذشت، بچه‌ها به‌دختران قشلاق به‌طعنه می‌گفتند: «دخترا هرچه ‌باشید باز هم زن بی‌سواد ما استید» و گاهی می‌گفتند: «دختر روزنامه‌نویس برابر با بچه‌ی کوچه». بعد قه‌قه می‌خندیدند.

شیون شرق

The post دختر روزنامه‌نویس برابر با بچه‌ی کوچه appeared first on MaheNowMagazine.

با گردن افراشته رفت سمت محافظ. بیک را باز کرد. محافظ با نگاهی گذرا به محتوای آن، با دست اشاره کرد تا برود. محوطه بانک شلوغ بود. دو تن از افراد طالبان کلاشینکف برشانه در صحن بانک رژه می‌رفتند و به اطراف چشم می‌چرخاندند. کارمندان مرد یکریز و یکنفس کار می‌کردند. وقت سرخاریدن نداشتند. در انتهای بانک جلوی شعبه شماره یازدهم که مختص مشتریان زن بود ایستاد. ماسکش را برداشت. صورت زردش از شدت گرما سرخ شده بود. مشتاقانه نفس عمیقی فرو داد. انگار این آسوده‌گی دیری دوام نمی‌آورد. با دستمال سفید چشم‌های گود افتاده و صورت آفتاب خورده‌اش را پاک کرد. هنوز اثر گرما که مانتوی سیاه رنگ تشدیدش کرده بود، روی پوست تنش حس می‌کرد. به زحمت از میان زنان خود را به جلو کشاند. کارت بانکی‌ خود را از زیر جدار شیشه‌ای رد کرد و گذاشت روی میز. کارمند متوجه شد. کارت او را روی کارت‌های دیگر قرار داد. در انتظار نوبت عقب‌تر ایستاد. کارمند در پیراهن تنبان نقره‌ای رنگ، با سرعت‌عمل پول‌ها را می‌شمرد و می‌گذاشت در دستگاه اسکناس‌شمار. ته‌ریش نمای خوبی به صورت نسبتن چروکیده‌اش می‌داد. از زیرکلاه عرق‌چین به وضوح معلوم بود، وسط سرش مو ندارد و در شقیقه‌هایش تارهای سفید درز کرده بود. اندکی تعلل در محاسبه می‌توانست ماجراساز شود اما حواسش جمع بود.

همهمه مشتریان سراسر بانک را فرا گرفته بود. به پیرامون خود نگریست. یکی صدا زد: «کارمند هستی دخترجان؟»

سر برگرداند. صاحب صدا پشت سر ایستاده بود. زنی بود با حجاب گشاد و سیاه، سیاه‌تر از سیاهی شب. او بی‌درنگ روبندش را برداشت. چشمان تیره‌اش درمیان شیارهای صورت سبزه و تپلش فرو رفته بود. با کنجکاوی ادامه داد: «نامت چه است؟ به نظر کارمندی نه؟»

لبخند بی‌روحی زد و به آرامی نگاه او سمت دو تن طالبی دوید که آن‌ورتر مقتدرانه گشت می‌زدند. گفت: «نامم دیانا است. چه فرقی دارد؟ با ما مثل آدم‌های تبه‌کار رفتار می‌کنند.»

زن سرش را به جهت نگاه او چرخاند. طالب چشمش به زن افتاد. نگاهش را دزدید و سراسیمه روبندش را پایین کشید. «دختر‌جان ماسکت را بزن!» خطاب به دیانا گفت.

دیانا به خاطر آورد آن شب سنگین را. شب سقوط شهرش را. در گوشه‌ای از اتاق کز کرده بود. در سکوتی محصور آشوب بود. نفس در سینه‌اش حبس می‌ماند. نگرانی صورتش را مواج می‌کرد. طالبان با فریاد الله اکبر سوار بر موترهای تیزرفتار در کوچه‌ها قدرت‌نمایی می‌کردند و او جرات نداشت سر از در بیرون ببرد.

هنوز نگاهش سمت طالب بود. رو در رو. چشم در چشم. طالب صورت سرخ فام‌اش در‌هم رفت. چشمانش مثل لوله تفنگ او را نشانه گرفت. فرصت نکرد عکس‌العملی نشان دهد. کسی او را صدا زد و  با هیکل کوتاه‌قد و شکم قلمبه‌اش از نظر دور شد. دیانا به آرامی برگشت. از نیم‌رخ با سر خمیده بیان کرد:

«مار پوست خود را می‌اندازد اما خوی خود را نه.»

هرگز با چنین فضایی مانوس نبود. می‌اندیشید به رهگذران چنین تقدیری. به لحظه‌های بی‌وقفه از شادی که در گذشته گیر ماند. منزجر شده بود. تصور نمی کرد روزی چیزی را تحمل کند که می‌گفت هیچ‌وقت تحمل نمی‌کنم. «تا کی بایستی مثل یک مغروق در این آب تلخ و خاکستری راکد دست و پا زد؟ دوباره ماه به خورشید و شب به روز خواهند رسید؟ کجا می توانست رخسار پیشین خود را دریابد؟» پرسش‌هایی که پاسخشان را نمی‌دانست و این ندانستن رنج و مرارتش را زیاد می‌کرد.

زن که روبندش را برداشته بود، قری به سر وگردنش داد و گفت: «به نظر خیلی نازک‌‌ طبعی!»

«خیلی وقت است نازک طبعی را کنار گذاشته‌ام. اما انگار شما زیادی پوست کلفتی!»، سپس دیانا با چشم‌غره نگاهش را برگرداند.

زن ادامه داد: «ماسک سیاه خیلی به چهره‌ات می‌آید دخترجان.»

دیانا پرسید: «ملتفت مقصودتان نمی‌شوم؟!»

زن پشت چشم نازک کرد و گفت: «گمان می‌کنم قوانینی که وضع شده برای حیثیت همه دختران‌مان مناسب باشد. تو هم مثل دختر خودم.»

پنداری این جملات خسته گی‌اش را می‌افزود. ماسکش را در جیب گذاشت و با چهره‌ی منقبض گفت:

«انگار متوجه نیستید این مدت چقدر ناراحتی فراهم شده! جماعتی که سنگ‌شان را به سینه می‌زنی با همین قوانین من‌درآوردی روزگارم را سیاه کرده.»

نگاه حزن‌آلودش را از زن گرفت سپس رفت و نشست روی یکی از نیمکت‌ها. چند لحظه بدون اینکه قدرت حرکت و حرف‌زدن داشته باشد، در همان حال باقی ‌ماند. انگار چیزی شبیه سنگ‌ریزه در گلویش گیر کرده بود که نمی‌توانست آب دهانش را قورت بدهد. نفس عمیقی کشید. در تلاش بود تا آرامش نسبی قبل از بگومگو با آن زن را دریابد. ول کن نبود زن. چانه‌اش گرم شده بود و میل موعظه‌کردن در او فراوان. رفت تا در کنارش بنشیند. دیانا نگاهش نمی‌کرد  اما او مصرانه رشته کلام را در دست گرفت:

«به نظرم آدم اگر بخواهد می‌تواند بیخودی هم شکایت کند. سنت و شریعت هیچ‌کدام رای نمی‌دهد که زنان ما سر بهوا باشند و ول بگردند. تازه شوهرم مولوی صاحب نورالدین می‌گوید؛ اجر کار زنان در خانه است. حرام است در بیرون چشم نامحرم ببیندشان. این جهاد کمی نیست اگر بفهمی.»

دیانا سگرمه‌هایش در‌هم رفت. با لحنی محزون گفت: «این موارد مطلوب هیچ زنی نیست!»، کمی به سمت او چرخید تا بتواند درست به چمشهایش نگاه کند: «حقیقت مطلب این است جایی که نشستی آفتاب نمی‌تابد، این سایه هم لطفی برایت ندارد.»

توان ماندن نداشت دیگر. کارمند کارت بعدی را خواند: دیانا!

بدون اتلاف وقت برخاست تا جریان مشاجره را قطع کند. بلافاصله زن دستش را چسبید!

«از روی صلاح مصلحت گفتم.» زن این را گفت سپس مردد ماند.

دیانا دستش را از میان انگشتان استخوانی‌اش پس کشید و به سمت شعبه رفت.

کارمند پرسید: «شما هم می‌خواهید پول نگه دارید؟»

دیانا مکث کوتاهی کرد و با نگاه پرسش‌آمیز جواب داد: «البته که می‌دانستید خانه‌نشین‌ام کرده‌اند.»

کارمند حین کار‌کردن با کامپیوتر مجال یافت تا به دیانا نگاه کند. گفت: «از همکارتان. این روزها دغدغه یک تعدادکارمندان اناث فی‌الشمول، مسدود نشدن حساب‌شان است.»

دیانا در حالیکه آرنج چپش را روی میز تکیه می داد، گفت: «راستش برایم مهم نیست. آخرین حقوقی است که می گیرم. لحظه ای احتمال دادم بازماندن حساب شاید روزی به دردم بخورد. همین.»

کارمند عینک را روی صورتش جابجا کرد و پرسید: «می گویید چه‌کار کنم؟»

دیانا رستنگاه موهای پیشانی‌اش را خاراند و پاسخ داد: «تصفیه حساب کنید لطفن.»

دیانا بعد از طی مراحل، رسید صورتی‌رنگ و اسکناس‌های کهنه را تحویل گرفت و سمت دروازه خروجی راه افتاد. زن آن‌قدر به او نگریست تا تصویرش در انتهای راهرو از نظر محو شد. ناگهان با فریاد یکی از طالبان به خود لرزید. بی‌درنگ روبندش را کشید پایین. انگار از دهان طالب آتش خشم زبانه می‌کشید و دود حاصل از آن خفقان می‌کرد، «سیاه‌سرها از این طرف…». هربار صدایش بلندتر می‌شد؛ «سیاه‌سرها از این طرف، مردها از آن طرف…».

The post تصفیه حساب ( داستان کوتاه ) appeared first on MaheNowMagazine.

داستان بلند ( قسمت بیست و نهم )

ماجراجوی داستان ما در قسمت های گذشته در گذر به سوی قبیله ی زنان وحشی در جنگل های آزمازون،  خطرات بسیاری را پشت سر گذاشته و با کمک به کالویی با او و زنش سینگوالا آشنا شد و خواندید که با این کار میخواست جانش را از دست بدهد. آنها بعد فرار در قلعه نگرت با کالویی درگیر می شوند و بعد از قتل افراد کالویی و زخمی شدن قهرمان داستان فرار کند. یوری برای مداوی قهرمان داستان، قبیله وحشیان را پیدا میکند و او را با کمک افراد رئیس قبیله به آنجا منتقل می کند که در بین راه نیز با افراد کالویی درگیر شده اما دوباره موفق به فرار می شوند. در قبیله جادوگر به مداوای قهرمان داستان می پردازد ولی کالویی هم سر رسیده ولی جادوگر قبیله نمی گذارد این دو را بکشند و حالا زمینه فرار شان را نیز آماده کرده است. آنها با کشتن دو نگهبان به دل جنگل فرار می کنند و حالا باید از رودخانه ی خروشانی بگذرند.

ادامه ی داستان…

یوری گفت: می دانید چیست… ما باید لااقل ده روز برای ساختن یک قایق در این نقطه توقف کنیم، برای زندگی کردن فعلاً محلی امن تر از اینجا نخواهیم یافت. شبها بالای همین درخت می خوابیم و روزها به ساختن قایق می پردازیم زیرا عبور از این رودخانه بدون وسیله امکان ندارد.

من ابتدا با پیشنهاد یوری موافقت نمی کردم ولی بعداً متوجه شدم که چاره ای جز این کار نداریم، لذا از همان روز به ساختن قایق پرداختیم. شما همین قدر می خوانید که من می نویسم قایق ساختیم ولی نمی دانید که قایق چگونه ساخته شد و چه قدر برای ساختن آن رنج و زحمت متحمل شدیم.

همانطوری که یوری گفته بود شب ها بالای درخت می خوابیدیم و روزها کار می کردیم. حالا از گزند وحشیان تا اندازه ای در امان بودیم ولی بیشتر از هر خطر بزرگی، حیوانات وحشی و مارهای گزنده که برای نوشیدن آب به سواحل رودخانه می آمدند، حیات ما را مورد تهدید قرار داده بودند. دفعات بی شماری مورد حمله مارها قرار گرفتیم اما من فقط یک بار آن را برای شما نقل می کنم که طول کلام شما را خسته نکند.

غذای ما از گوشت پخته و نیم پخته شکار تامین می گردید و کار ما این بود که شاخه های نسبتاً کلفت درختان را قطع کنیم و با پوست درخت (لیانا) که از هر طنابی محکم تر بود به هم ببندیم و کنار یکدیگر قرار دهیم. یوری برای تهیه غذا به سراغ ماهی های رودخانه می رفت و یا برای شکار پرندگان و خرگوش و چیزهای دیگر به جنگل راه می یافت و چون وسیله شکار غیر از خنجر نداشتیم یوری که در این کار مهارت داشت با خیزران نیزه درست کرد و به کمک آن نیز شکار می کرد.

آن روز من سرگرم درست کردن قایق بودم. یوری به جنگ رفته ولی خیلی از آنجا دور نشده بود که ناگهانه صدای فریاد او را شنیدم. یوری، آن مرد شجاع که هیچگاه در طول عمرش اظهار ناتوانی نکرده و از هیچ خطری نترسیده بود فریاد می کشید و از من استمداد می کرد. من به سرعت خود را به او رسانیدم ولی در کمال تعجب مشاهده کردم که کاری از دست من ساخته نیست و باید شاهد مرگ فجیع یوری باشم.

یک مار بزرگ دنبال یوری کرده بود. بیچاره یوری متوحشانه از درخت کج و طویلی کشان کشان خود را بالا می کشید و مار ( بوآ )، ماری که از وحشت انگیزترین و خطرناک ترین و عظیم ترین مارهای جهان است، به دنبال او از همان درخت بالا می رفت و موقعی که من آنجا رسیدم متوجه شدم که بیشتر از یک قدم با بیچاره یوری فاصله ندارد.

اگر مار (بوآ) اندکی سرعت می گرفت به آسانی یوری را می گزید و بعداً او را می بلعید. ( بوآ ) قاعدتاً دور درختان می پیچد و ناگهان خود را روی گاومیش های بزرگ جنگلی می اندازد و آنان را با یک فشار خود خرد می کند و آن گاه با فرصت مشغول خوردن گاومیش می شود. از چنگ ماری که یک گاومیش را با یک فشار خود خرد می کند، بیچاره یوری چگونه می توانست جان به در ببرد.

علت این که ( بوآ ) ناگهان به یوری حمله کرده بود این بود که یوری شکار مار را از او ربوده و مار را عصبانی کرده بود. نوک نیزه خیزران یوری یک خرگوش بزرگ جنگلی دیده می شد. و من با یک نگاه فهمیدم که مار برای بلعیدن خرگوش کمین کرده بود. یوری بدون این که متوجه مار باشد آن را شکار نموده بود. در هر حال وظیفه من بود که به یوری کمک کنم ولی از دست من چه کاری ساخته بود مگر این که روی خود را برگردانم که مرگ دوست وفادار خود را نبینم.

درست در همین موقع فکری به خاطرم رسید و بلافاصله آن را عملی کردم. یوری به گردن من حق حیات داشت و من باید او را از مرگ نجات دهم لذا بدون توجه به جان خویش جلو دویده و خود را به مار عظیم نشان دادم. وقتی چشم مار به من افتاد. من به دست و سر خود تکان های دادم که مار را عصبانی کنم تا از تعقیب یوری دست بردار و به دنبال من بیاید. من مشغول کار خود بودم که ناگهان یوری فریاد زد: فرار کن… ارباب فرار کن… آناگندا. آناگندا…

من متوجه مقصود یوری نبودم و تصور می کردم که از خطر مار بوآ مرا بر حذر می دارد و تعجب می کردم که چرا یوری فریاد می کشد در حالی که ( بوآ ) ابداً به من کاری ندارد و خطری متوجه من نیست. فریادهای یوری شدت یافت و من به گمان این که به او خدمت میکنم سرگرم کار خود بودم که ناگهان یوری کارد بلند خود را کشید و گفت: ارباب فرار کن والا خودم را می کشم… یک ( آناگندا ) سمت راست شما است…

این جمله مرا متوجه کرد و چند قدم به سرعت عقب رفتم و تازه متوجه شدم که یک مارسیاه و عظیم ( آناگندا ) از درخت لیانا سمت راست من آویزان شده است. وقتی چشم ( بوآ ) به آناگندا افتاد آهسته از درخت آویزان شد و از یوری چشم پوشید. حالا که خطر بزرگتری او را تهدید می کرد، صلاح آن حیوان در این بود که از شکار منصرف شود. مار آناگندا که دست کمی از مار بوآ ندارد، آهسته از درخت پایین آمد و به طرف مار بوآ حرکت کرد. بوآ نیز به طرف آناگندا آمد تا بالاخره دو مار عظیم که هر کدام ده متر طول داشتند به هم رسیده و شلاق مانند به هم پیچیدند.

یوری از موقعیت استفاده کرد و از درخت پایین جست و خود را به من رسانید و در حالی که از ترس می لرزید گفت: فرار کنیم ولی من سرگرم تماشای جنگ آن دو مار بودم و تا موقعی که آناگندا، بوآ را کشت و تمام آن را بلعید آنجا ایستادم و تماشا کردم. آناگندا پس از این که (بوآ) را بلعید، در حالی که شکمش متورم شده بود و دیگر اثری از ( بوآ ) وجود نداشت آهسته آهسته از آنجا دور شد و لای علف ها ناپدید گردید. من و یوری خرگوش را برداشته و طرف قایق آمدیم و پس از خوردن آن مشغول به کار شدیم. یک هفته بعد کار قایق تمام شد و یک روز صبح که هوا مرطوب و خاکستری رنگ بود و یک قطعه ابر سیاه در گوشه آسمان دیده می شد، قایق را به آب انداخته و در مسیر رودخانه به کمک خیزران های بلند که در دست داشتیم حرکت کردیم. اما دیگر از لباس چیزی به تن نداشتیم زیرا همه پاره شده و از بین رفته بود. باد ملایمی از جانب شمال می ورزید و روی آب رودخانه، امواج ریز و کوچکی ایجاد می کرد و در ضمن به پیشرفت قایق عجیب ما کمک می نمود. ما به کمک نی های خیزران پیش می راندیم. دو طرف رودخانه را درختان کهنسال تنومند سر به فلک کشیده و به هم پیچیده پوشانیده و راه دیده را چنان مسدود نموده بودند که چشم ما غیر از یک ردیف درخت و مقداری شاخ و برگ انبوه هیچ چیز و هیچ جا را نمی دید به طوری که اگر شخص یا اشخاصی از کنار رودخانه ما را تعقیب می کردند و ما را هدف قرار می دادند، ما آنها را نمی دیدیم.

هر چه از آبشار بیشتر دور می شدیم، عمق آب کمتر می شد و خیزران کمتر در آب جای می گرفت و فرو می رفت ولی به همین نسبت سرعت عمل ما بیشتر می شد و چون کف رودخانه محکم تر بود ما بهتر با کمک نی ها قایق خویش را پیش می راندیم.

کم کم مناظر قشنگی پدید می آمد. سطح آب آرام و خاموش بود و فقط گاهی پیشرفت و حرکت قایق، امواج کوچکی در همه طرف مسیر ما ایجاد می کرد و صدایی از برخورد آن پدید می آمد که سکوت را می شکست و غیر از آن و غیر از صدای مرغان جنگلی هیچ صدای دیگری شنیده نمی شد.

منظره عبور رودخانه از پیچ و خم جنگل انبوه دست نخورده بسیار جالب و تماشایی بود. در دو سمت رودخانه، جنگ آن قدر زیبا بود که من نمی توانستم از آن چشم بردارم و از تماشایش سیر شوم. حیوانان وحشی که ما را روی سطح آب می دیدند، تا فاصله زیادی در ساحل رودخانه به دنبال ما می دویدند و جست و خیز می کردند ولی چون ما مطمئن بودیم که با وجود آب رودخانه آن حیوانات به ما دسترسی پیدا نخواهند کرد خیالمان راحت بود و به جای این که بترسیم و وحشت داشته باشیم به تماشای آنان می پرداختیم و گاهی با حرکت دادن نی های خود سبب عصبانیت حیوانات درنده را ایجاد می نمودیم.

یک بار یک پلنگ قوی هیکل ولی خیلی قشنگ از بالای یک درخت خود را پایین انداخت و مسافت زیادی در ساحل دوید و هر مرتبه که می ایستاد که ما را بگیرد ولی از آب می ترسید و باز به دویدن می پرداخ. ما با خیال راحت به تماشای آن حیوان مشغول بودیم و با حرکت دادن خیزران خود سعی می کردیم که پلنگ زیبا با آن چشمان نافذ و گیرا عصبانی شده و بیشتر جست و خیز کند. پلنگ که گویا خیلی گرسنه بود، بالاخره نتوانست از ما چشم بپوشد و یک بار خود را از بالا یک درخت کهنسال به وسط آب انداخت و شنا کنان به جانب قایق ما آمد.

پلنگ می غرید و با کمک شنا و جریان آب پیش می آمد تا جایی که غرش کنان به پنج متری قایق ما رسید. و اندک اندک دچار ترس و وحشت شدم زیرا فکر می کردم که پلنک به همین طریق که تا آنجا آمده خود را به قایق ما می رساند و ما را می درد ولی یوری ابداً نمی ترسید و خیزران را در دهان حیوان می کرد و او را می ترسانید.

من موقعی که در رشته مردم شناسی تحصیل می کردم، زبان ( کوانچا ) را که مخصوص قبایل ناحیه راینت و جنگل های اطراف آن است با بی علاقگی می خواندم. هیچ فکر نمی کردم که یک روز دانستن این زبان برای من مفید واقع می شود لذا آن روز با خوشحالی به یوری گفتم: او من زبان کوانچارا می دانم. نه خیلی خوب ولی… به قدر کفایت.

ادامه دارد…

The post شش سال در میان زنان وحشی آمازون appeared first on MaheNowMagazine.

داستان بلند ( قسمت بیست و هفتم )

ماجراجوی داستان ما در قسمت های گذشته در گذر به سوی قبیله ی زنان وحشی در جنگل های آزمازون،  خطرات بسیاری را پشت سر گذاشته و با کمک به کالویی با او و زنش سینگوالا آشنا شد و خواندید که با این کار میخواست جانش را از دست بدهد. آنها بعد فرار در قلعه نگرت با کالویی درگیر می شوند و بعد از قتل افراد کالویی و زخمی شدن قهرمان داستان فرار کند. یوری برای مداوی قهرمان داستان، قبیله وحشیان را پیدا میکند و او را با کمک افراد رئیس قبیله به آنجا منتقل می کند که در بین راه نیز با افراد کالویی درگیر شده اما دوباره موفق به فرار می شوند. در قبیله جادوگر به مداوای قهرمان داستان می پردازد ولی کالویی هم سر رسیده ولی جادوگر قبیله نمی گذارد این دو را بکشند و حالا زمینه فرار شان را نیز آماده کرده است.

ادامه ی داستان…

با وجود این که در طول این مدت حوادث بی شماری دیده و شاهد وقایع خونینی بودم و قاعدتاً می بایست به قول معروف چشم و گوشم پر شده باشد، باز احساس کردم که از مشاهده مرگ نگهبان دچار تغییر حالت گردیده ام و دلم به حال او می سوزد.

خدا لعنت کند آن پدران و مادرانی را که فرزندانشان را ترسو و کم جرات و چشم و گوش بسته بار می آورند…

من حق ندارم به پدر و مادر خویش لعنت بفرستم، آنها زحمت زیادی برای تربیت من کشیده اند ولی در ضمن آنها را نمی بخشم زیرا مرا بی اندازه ترسو و بی دل و جرأت بار آورده بودند.

در بچگی از سر بریدن مرغ و خروس خانه می ترسیدم و حالا که مردی مبارز و ماجراجو شده بودم از مشاهده این قبیل حوادث رعشه بر اندامم می افتاد. در هر حال دیدن جان دادن نگهبان در من خیلی تاثیر کرد و اگر تکان سختی که یوری به من وارد آورد نبود، هم چنان در جای خود باقی می ماندم .

یوری که مرا رنگ پریده و مات و مبهوت مشاهده کرد، چنان بازوی مرا گرفت و تکان داد که نزدیک بود به زمین بیافتم. من موقعی به خود آمده و متوجه وضعیت خطرناک خودمان شدم که نگهبان دومی از تأخیر دوست خود نگران شده و برای اصطلاح از کم و کیف موضوع سر خود را وارد اتاق کرد ولی چون مشعل دومی را نیز خاموش کرده بودیم، چشمش جایی را به خوبی نمی دید. لذا لحظه ای درنگ کرد که چشمانش با تاریکی عادت کند و در این حال متوحشانه و با خشم و عصبانیت گفت: ای احمق ها… چرا مشعل ها را خاموش کرده اید.

جمله ای را که می خواست دوستش را صدا کند از دهانش خارج نشد زیرا ( یوری ) مثل عقابی که خود را به روی شکار بیافکند از کمینگاه خود جست و در حالی که خنجر خون آلود را به دهان خود گرفته بود با دو دست گردن نگهبان را گرفت و با سرعت و قدرتی عجیب او را به درون اتاق کشید.

نگهبان چند دست و پا زد و بالاخره چون یوری مردی نیرومند بود، نتوانست مقاومت کند و با همان سرعت که کشیده شده بود وارد اتاق گردید و از رو به زمین افتاد. لابد از خود سوال می کنید که چرا نگهبان فریاد نزد این شانس ما نبود زیرا شخص مذکور پس از این که گردن خود را بین دو دست قوی اسیر دید و نتوانست از تفنگ خود استفاده کند دهان را برای فریاد کشیدن باز کرد اما جز ناله ای خفیف هیچ صدایی از آن خارج نشد! یوری که جنگ دیده و زرنگ بود، در همان لحظه اول که نگهبان کنترول فکر خود را از دست داده بود چنان گردن او را پیچانید که صدا در گلوی او متوقف ماند و هر چه کوشید نتوانست فریاد بکشد.

موقعی که از روی به زمین افتاد و تفنگ از دستش رها شد، من تفنگ را برداشتم و یوری با همان زرنگ یخود را به روی او انداخت و با لگد چند ضربه به سر و گردن وی فرود آورد. نگهبان دو سه مرتبه سر خود را بلند کرد که فریاد بکشد لیکن هر بار با یک لگد صورتش به روی خاک می خورد و در عوض فریاد، یک ناله خفیف و کوتاه می کشید و بالاخره مرتبه سوم و چهارم از حال رفت و بی حرکت در جای خود باقی ماند که ما تصور کردیم مرده و یا بیهوش شده است. ولی نگهبان که جان خود را در خطر مرگ می دید صلاح کار خود را در این دانسته بود که موقتاً خود را به بیهوشی بزند تا این که خطر مرگ رفع شود و آن گاه با چند فریاد همه را از فرار ما آگاه نماید. ما غافل از این ماجرا و این حیله قطار نگهبان اولی را باز کرده و با دو تفنگی که به دست آورده بودیم، از در اتاق خارج شده و از همان راهی که نشان داده شده و در نامه ذکر گردیده بود رو به راه نهادیم.

همه جا تاریک بود و وقتی ما از پشت دیوار چوبی اتاق می گذشتیم، هیچ روشنایی در مسیر راه ما که به جنگل رسیده بود دیده نمی شد فقط پانصد متر آن طرف تر که مرکز قبیله وحشیان بود، آتشی افروخته و عده ای از بومیان با نیزه های بلند و تیر و کمان های خود گرد آتش نشسته و مشغول زمزمه کردن و آواز دسته جمعی خواندن بودند… این تل آتش در پانصد قدمی پشت سر ما واقع شده بود و ما با راهی که در پیش داشتیم از آنجا دور می شدیم، لذا آن روشنایی راه جنگل را روشن نمی کرد.  با وجود تاریکی زیاد و انبوهی جنگل چون صحبت حیات و ممات در بین بود، ما به خوبی پیش می رفتیم و بدون در نظر داشتن خطراتی که در پیش و پس ما قرار داشت، قدم برداشته و در میان خار و خاشاک خشک و مرطوب و گاهی لجن آلود زمین جنگل به زمین می گذاشتیم و در ضمن برای این که در تاریکی و جنگل یکدیگر را گم نکنیم من و یوری دست هم را نیز گرفته بودیم. قرار ما بر این بود که چند ده متر آن طرف تر به آن یک نفر بومی که انتظار ما را داشت ملحق شده و با راهنمایی او از آنجا دور شویم. در همان نقطه که هنوز با محل بومی مذکور فاصله زیادی داشت یوری دست مرا کشید و چون ایستادم گفت: ارباب… می دانید…؟ حالا که ما نجات یافته ایم چه اجباری داریم که خود را به آن بومی برسانیم و با او فرار کنیم… از کجا معلوم است که او ما را رسوا نکند! در ضمن مگر من خودم راهنما و بومی نیست…؟

من مقصود ( یوری ) را فهمیده و پیشنهاد او را عاقلانه تشخیص داده و پسندیدم ولی یوری نتوانست حرف خود را تمام کند زیرا درست در همین لحظه ناگهان صدای فریادی شنیده شد و صدای همان نگهبان که خود را به بیهوشی زده بود به گوش رسید که فریادکنان گفت: آه … فرار کردند. کالویی کمک کن. آنها رفتند ما را هم لت کوب کرده بیهوش کرده بودند.

صدای فریاد او سکوت نیمه شب جنگل و قبیله بومیان را بر هم زد و من و یوری که هنوز از حدود قبیله زیاد دور نشده بودیم صدای هلهله و فریاد وحشیان را شنیدیم و سایه آنها را دیدیم که متوحشانه از کلبه های علفی خود بیرون ریخته و به این طرف و آن طرف می دویدند. به شنیدن این فریادها زانوان من لرزید و سستی عجیبی سراپایم را فرا گرفت به طوری که دیگر قدرت فرار کردن نداشتم. مثل گنجشکی که مقابل مار واقع شود و در زیر تاثیر نگاه و چشمان نافذ مار هیپنوتیزم شده و بی حرکت باقی می ماند من هم دلم می خواست فرار کنم ولی طوری ترسیده بودم که حتی نمی توانستم دست و پای خود را تکان دهم، چه رسد به این که به سرعت از آنجا دور شوم.

( یوری ) مثل حیوانی که خطر را حس کرده و گوش های خود را تیز کند، چند لحظه خوب به صداها گوش فرا داد و به اطراف نگریست و آن گاه با یک تکان سریع دست مرا کشید و گفت: فرار کنیم. چرا ایستاده اید؟ حالا می آیند…

چنان بود که یوری دست مرده ای بی روح را گرفته و او را به دنبال خود می کشد. فرق من با مرده این بود که من بی اراده و اختیار فقط از ترس جان پاهای خود را ماشین مانند حرکت می دادم و قدم بر می داشتم ولی مرده این کار را نمی توانست انجام دهد. با این که ( یوری ) مرا به سرعت می کشید و همراه می برد باز در جای باقی می ماندم و گاهی در اثر سستی زانوان دست یوری را می کشیدم و یا دستم از دست آورها می شد و او یک میدان از من دور می گردید و چون مرا متوقف مشاهده می کرد باز می گشت و باز دستم را می گرفت و همراه خود می برد.

در همین موقع ما با سرعت پیش می رفتیم و در دل تاریکی و سکوت جنگل خود را پنهان می نمودیم. صدای طبل های قبیله برخاست… گام … گام … گام … گامب و گامب و گامب … گرگر… گرگر…گرگر، اینها صدای سه نوع طبلی بود که از دور شنیده می شد ولی ما از قبیله دور می شدیم و هر لحظه بیشتر در دل جنگل، بدون داشتن هدف و دانستن راه فرو رفتیم… تاریکی غلیظ و خطرناک بود. هر لحظه امکان داشت مارهای خطرناک بوا که یک گاومیش را به زور خود خرد می کنند به ما حمله کنند و یا بعید نبود درندگان به سر و روی ما بریزند و بدنان را قطعه قطعه نمایند ولی ما که از عقب مورد تهدید وحشیان بودیم، ابداً به این خطرات اندیشه نمی کردیم. سابقاً در فیلم های سینما دیده بودم که وقتی وحشیان آدم خوار جنگ های سیاه آفریقا می خواهند به سفید پوستان و یا قبیله ای دیگر حمله کنند، طبل می زنند و آن گاه هلهله می کشند و یورش می برند. حالا نیز به گوش خود صدای طبل وحشیان را می شنیدم و بانگ هلهله آنها نیز به خوبی به گوش می رسید. پس یقین بود که هم اکنون یورش می برند و ما را محاصره می کنند…

( یوری ) همیشه چند قدم از من جلوتر بود و راه را باز می کرد و از پیچ و خم درختان انبوه جنگل می گذشت و مرا راهنمایی می کرد. واقعاً حالا فکر می کنم که اگر ( یوری ) نبود و یا به جای یوری یک راهنمای دیگری مثل خودم ترسو و تنبل و بی عرضه با من همراه بود چه می شد؟ و چگونه من از جنگل می توانستم بگذرم! گو این که او با شجاعت خود نتوانست از حوادث ناگوار بعدی جلوگیری کند ولی هر چه بود قدرت روحی او در تحمل شدائد سبب نجات من از مرگ فوری شد و من از او بی اندازه باید سپاسگزار باشم.

مقدار زیادی به همین ترتیب در تاریکی پیش رفتیم بدون این که بدانیم به کجا می رویم و چه بر سر ما خواهد آمد. صدای هلهله وحشیان و بانگ طبل های آنها به خوبی شنیده می شد و ما اندک اندک خسته می شدیم و نفسمان به شماره افتاده بود. وقتی انسان خسته می شود، هر یک قدمی که بر می دارد چنان است که یک کیلومتر راه پیموده و همان یک گام در خستگی به قدر یک کیلومتر در مواقع عادی راهرو را خسته می کند. با آن همه خستگی که داشتیم، عطش نیز به ماه حمله ور شده بود. من دست یوری را گرفته و در حالی که نفس نفس می زدم گفتم: صبر کن… آنها از ما دور هستند… مگر نمی شنوی…؟ صدای آنها از فاصله زیاد شنیده می شود. صبر کن اندکی رفع خستگی نماییم و باز به دویدن و فرار ادامه دهیم.

( یوری ) مثل این که با دیوانه ای رو به رو شده باشد، دست مرا گرفت و محکم به طرف جلو راند و گفت: ارباب مگر دیوانه شده اید. مگر صدای طبل را نمی شنوید.

و بعد در حالی که باز در کنار یک دیگر می دویدیم، نفس زنان ادامه داد: بله، رسم آنها در حمله این است که همیشه آخرین دسته که عقب تر از همه حرکت می کند فریاد می کشد و دسته های جلو که مامور حمله هستند بی صدا ولی سریع پیش می روند. شاید آنها اکنون در چند متری پشت سر ما باشند. از طرفی طبل آنها را می شنوید؟ آنها با طبل به قبایل اطراف اطلاع می دهند که دو نفر سفید پوست فرار کرده اند و دستور می دهند که ما را بگیرند. من به خوبی هر چه که با طبل می گویند می فهمم.

من با اطلاع از این موضوع تسلیم یوری شده و به سرعت قدم های خود افزودم ولی چون نفسم می گرفت و لباس به بدنم چسپیده بود گفتم: ولی من نزدیک است از پای در آیم… خیس عرق شده ام…

یوری ایستاد و گفت: راست می گویید این کار را می بایست چند روز قبل انجام داده باشیم… هوای اینجا خیلی گرم است، لباس های خود را بیرون بیاورید. من هم لخت می شوم. و بلافاصله هر دو نفر مشغول لخت شدن شدیم… یک دقیقه دیگر لخت بودیم ولی برای ستر عورت تنها یک شورت به پای خود نگه داشتیم و از لباس ها تنها کفش را به دور نینداخته و حفظ کردیم.

حالا مثل تارزان شده بودیم… من از ریخت خودم با آن بازوان لاغر و بدن عریان خنده ام می گرفت اما خوشبختانه در آن جنگل انسان متمدن یافت نمی شد که به من بخندد و تمسخر کند. هر کس بود مثل ما لخت بود، با این تفاوت که آنها سیاه بودند و ما سفید.

لخت شدن ما از شدت گرما کاست. عرق تن من خشک شد و در ضمن از شدت عطش من نیز کاسته شد. تفنگ ها را به دوش انداخته و قطارها را روی سینه لخت خود بسته و حرکت کردیم.

( یوری ) لباس ها را با تمام قوت بالای درخت ها پرتاب کرد و وقتی علت این کار را پرسیدم گفت: ممکن است آنها ما را گم کنند ولی اگر لباس خود را در جنگل باقی بگذاریم مسیر حرکت ما را خواهند یافت.

در قسمت های بعدی خواهید خواند که آیا کالویی می تواند قهرمان داستان را گرفتار کند یا او با کمک یوری نجات خواهد یافت.

ادامه دارد…

The post شش سال در میان زنان وحشی آمازون appeared first on MaheNowMagazine.

چگونه شاعر شویم؟

نوشتن شعر نوعی ماجراجویی است که به ما کمک می‌کند تا زبانی غنی داشته باشیم و با کلمات تصاویری شفاف نشان دهیم.

سرودن شعر یکی از انواع نوشتن خلاقانه است حتی اگر تصمیم به انتشار آن نداشته باشید.

بعضی می‌گویند شعر زمانی ساخته می‌شود که بهترین کلمات در بهترین مکان‌ها قرار می‌گیرند یا توصیف صحنه است با کلمات. در این نوشته به دنبال معنی و چیستی و تاریخچۀ شعر نیستیم.

می‌خواهیم بدانیم اگر فکر می‌کنیم ذوق شعر و ادب در وجود ما نهفته است، برای پرورش و ظهور آن چه کاری می‌توانیم انجام دهیم.

• برای شروع بهتر است تا می‌توانید شعر بخوانید. فارغ از اینکه در کدام مرحله از سرودن شعر هستید باید به صورت مستمر شعر دیگران را دنبال کنید. اشعار تمام دوران را بدون توجه به اینکه در چه زمان و موقعیتی سروده شده بخوانید. سعی کنید از نوع شعرها و تکنیک‌های به کار رفته در آن‌ها یاد بگیرید و استفاده کنید. بسیاری از افراد شعر نمی‌خوانند به بهانه‌هایی مثل:

شعر دیگران روی من تأثیر می‌گذارد و می‌خواهم یک کار خاص ارائه کنم.

شعر من از قلبم بر آمده و یک نوع بیان خود است.

شعر یک نوع بیان هنری است و هیچ قاعده‌ای برای آن وجود ندارد.

مادرم می‌گوید تو استعداد کافی داری.

و…

همۀ این استلال‌ها می‌تواند درست باشد اما اگر می‌خواهید شعری برای انتشار آماده کنید باید قدم‌قدم پیش رفته و همه نکات را در نظر بگیرید.

از شاعران نامور فارسی، به جز سعدی و حافظ که آشنای ذهن همۀ ما هستند، اشعار بیدل دهلوی، صائب تبریزی، طالب آملی و وحشی بافقی تأثیر مهمی بر روند سرودن شعر دارند و از شاعران معاصر هم می‌توان به نیما یوشیج، احمد شاملو، حسین منزوی، فروغ فرخزاد، هوشنگ ابتهاج، نصرت رحمانی و شفیعی کدکنی اشاره کرد. البته نباید صرفاً به خواندن آثار چند شاعر بسنده کرد و از آثار سایر شاعران خوب غافل شد. تا می‌توانید شعر بخوانید.

وقتی شعر افراد زیادی را می‌خوانید یک آموزشگاه غیرمستقیم با معلم‌های خاص و منحصربه‌فرد خواهید داشت.

اما در کنار خواندن شعر، داستان، رمان و حتی روزنامه‌ها را نادیده نگیرید. مهم‌ترین ویژگی شاعر این است که بتواند با جهان ارتباط برقرار کند بنابراین خوب است که مسائل روز را نیز در نظر بگیرید.

در این رابطه سایت گنجور یک مجموعۀ مناسب برای دسترسی به اشعار کهن و کلاسیک است.

• همیشه در حال نوشتن باشید و دست از قلم برندارید. اشتباه اکثر افراد در این زمینه این است که فکر می‌کنند باید در انتظار الهام به سر ببرند تا شعری بنویسند، در حالی‌که هر چه بیشتر تمرین کنید و همراه با خواندن شعر دیگران، خودتان هم بنویسید، هر چند بدون ساختار و نامناسب و بی‌معنی اما در نهایت می‌توانید از دل همین تمرین‌ها به چیزی که می‌خواهید برسید.

به خودتان اجازه دهید که گاهی بد بنویسید اما از نوشتن دست نکشید. نمی‌گوییم تمام روز خود را پشت میز نشسته و صرف نوشتن کنید اما یک روال نوشتاری مشخص داشته و به آن پایبند باشید.

مثلاً برای خودتان تعیین کنید که روزی دو جمله بنویسید و به هر طریقی این کار را انجام دهید. نوشتن روزانه مهارت‌های شعری شما را بهبود می‌دهد و تقویت می‌کند.

بعضی افراد صبح‌ها حال خوبی برای نوشتن دارند بعضی عصر و بعضی شب، مهم این است که زمان خودتان را پیدا کنید و ببینید چه چیزهایی به شما امکان سرودن یک شعر خوب می‌دهد. می‌گویند ویکتور هوگو به محض بیدار شدن از خواب، ایستاده به سمت میز می‌رفت و شروع به نوشتن رمان یا شعری می‌کرد.

گاهی می‌توانید از موضوعات خیلی ساده در زندگی و محیط اطراف خود، مثل روند شغلی‌تان، اسباب‌بازی فرزندتان، گلدان گل روی میزتان و… ایده گرفته و خود آن را در ذهن بپرورانید.

• همیشه با خودتان کاغذ و قلم داشته باشید یا به عبارتی « دائم الدفترچه» باشید. هر چه به ذهنتان می‌رسد را بنویسید. لزومی ندارد همین که پای کار نشستید یک مثنوی بلند یا یک غزل عاشقانۀ کامل بسرایید بلکه شعر گاهی مثل یک ساختمان بلند با آجر روی آجر گذاشتن و مرور زمان شکل می‌گیرد.

بنابراین عجله نکنید. با این کار مجموعه‌ای از تداعی‌ها و نوشته‌هایی خواهید داشت که می‌توانید به تدریج آن‌ها را ویرایش و تکمیل کنید.

• عزیزان خود را بکشید.» بازنگری را دست کم نگیرید. اینکه قافیه‌های شعر شما همه درست است و قصۀ آن به پایان رسیده یا اینکه شما دوستش دارید دلیل کامل بودن آن نیست. شعر خوب خواننده را به حرکت در می‌آورد و او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به درستی با او ارتباط برقرار می‌کند. نوشتن شعری به این صورت مشکل است و نیازمند بازنگری و دقت زیاد.

بسیاری از شعرا و نویسندگان وقتی پس از چند روز یا چند ماه به متن پیش‌نویس خودشان نگاه می‌کنند می‌گویند «واقعاً من این‌ها را نوشته‌ام؟»

وقتی شعری را نوشتید که فکر می‌کنید کامل است آن را کنار گذاشته و بعد از گذشت زمانی مشخص دوباره به سمت آن برگردید. در این مدت می‌توانید روی شعرهای قدیمی‌تر خود کار کنید و شعر تازه نیز بسرایید. خواندن شعر را هم هیچ‌گاه متوقف نکنید. با دانستن اینکه می‌توانید بعداً به کار خود بازگردید و آن را اصلاح کنید، در نوشتن اولیه، به خودتان آزادی بیشتری خواهید داد.

• شعر خود را در معرض نقد و بررسی قرار دهید. نظر بزرگان ادبی را نادیده نگیرید و از به اشتراک‌گذاری کار خود با آن‌ها واهمه‌ای نداشته باشید. ممکن است بعضی کار شما را دوست داشته باشند و بعضی هم نه. تمام نکات را یادداشت کرده و در بازنگری از آن‌ها استفاده کنید.

اگر مشکلی در شعر شما وجود دارد نگویید: «این سبک من است» و اگر سبک شما چنین است بدانید راه را اشتباه رفته‌اید.

• تکنیک‌ها و قواعد شعری را بشناسید و یاد بگیرید.

بنابراین مهارت‌هایی مانند حذف کلمات غیرضروری، استفادۀ به‌جا از کلمات و شیوۀ قرار گرفتن آن‌ها در کنار هم، به طور مناسب و مواردی از این دست، برای تصویرسازی و ایجاد یک نوشتۀ هنرمندانه لازم است و به ساختن یک نوشتۀ تأثیرگذار کمک می‌کند.

سعی کنید در این مسیر به طور مداوم از فرهنگ لغت استفاده کنید. اولین واژه یا جمله‌ای که از ذهنتان می‌گذرد را نپذیرید. با رجوع به لغت‌نامه می‌توانید برای یک کلمه، مثلاً «رنج»، جایگزین‌های زیبایی بیابید.

با کلمات بازی‌کنید و آنقدر آن‌ها را در نوشته خود جابه‌جا کنید تا به مقصود مورد نظر خود برسید.

مهم نیست موضوع شعر شما چیست، فقر، مرگ، عشق و… در هر صورت باید آن را به مخاطب نشان دهید مطابق همان جملۀ معروف «نگو، نشان بده.

برای تصویر سازی در شعر از همۀ اجزای طبیعت، رنگ‌ها، اشیاء، حالات و رفتار انسان و… استفاده کنید.

نویسنده : زهرا شریفی

The post چگونه شاعر شویم؟ appeared first on MaheNowMagazine.