The post تمنا زریاب پریانی برای شکست سکوت جهان خیابان به خیابان اروپا میرود. appeared first on MaheNowMagazine.

خانه فرهنگ افغانستان در هامبورگ، برای خواننده ی ترانه های معروف ” وطن عشق تو افتخارم ” و ” اوا که شر شر می کند، مش ها که بر بر می کنند، دل یاد دلبر می کند…” در شب نهم فبروری بزرگداشت برگزار کرد.

عبدالوهاب “مددی ” یکی از مشهورترین خواننده‌های چند دهه اخیر است. شاید بتوان گفت که مددی تاریخ زنده شصت سال موسیقی افغانستان می‌باشد که در دوره های مختلف شاهد افت و خیزهای هنر در آن جغرافیا بوده است.

او محلی خوانی آشنا برای مردم افغانستان است که همواره رابطه‌اش را با مخاطبش حفظ کرده و با تولید ترانه‎های محلی از محبوبیت خاصی در بین همه‌ی اقشار جامعه برخوردار است.

مددی از معدود کسانیست که سالها در اداره رادیو و تلویزیون و اداره موسیقی افغانستان مسوولیت های مهمی را عهده‌دار بوده است و آهنگ‌های ملی ماندگاری را خلق کرده است.

در این برنامه که با اشتراک پر شور فرهیخته‌گان و فرهنگیان هامبورگ و برخی شهرهای آلمان بود، آقای نصیر مهرین نویسنده و تاریخ نگار هموطن‌مان درنگی بر دو اثر استاد عبدالوهاب مددی داشت و سپس عشق و شیفتگی در ترانه های عبدالوهاب مددی را آقای نذیر رها نویسنده و فعال مدنی به بررسی گرفت!

در این برنامه، هنرجوی نوجوان ماری سحر بریالی یکی از ترانه های استاد مددی را که قبلن توسط بانو ” چو ” موزیسینی از کشور کوریا به نُت تبدیل کرده بود را توسط پیانو نواخت که در پایان برای اولین بار نُت برخی از ترانه های آقای مددی به ایشان اهدا شد.

مریم هاتف در این برنامه چکامه سرود و تهمینه مددی، دختر آقای مددی از رابطه دختر- پدری و همچنین عشق به پدر صحبت کرد.

صبور زمانی مسوول خانه فرهنگ افغانستان در برلین نیز از تقدیر زنده‌ها بجای از دست رفته‌های مان به عنوان امری نکو یاد کرد.

در بخشی از این برنامه حمید آریارمن به گفت و ‌گو با آقای مددی پرداخت که در پاسخ به پرسشی آقای مددی چنین گفت: عملکرد حکومت‌های پسین در قابل پاسداری از هنر، فرهنگ و تمدن ضعیف بوده است. ایشان همچنین در پاسخ به برخی از پرسش‌ها از سختی‌های راه دشوار هنر، افتادن‌ها، بلند شدن‌ها، عشق به ماه‌رخ «همسرش»، سفرها، ترانه‌ها، غربت، دوران کهن‌سالی نیز سخن گفت.

گاهی عشق و شیفتگی از تیغه‌ی بام یک خانه نیمه مخروبه کاه‌گلی و یک کوچه باریک منتهی به یک باغ انار و انگور در یک روستای سراسر مهر و آرام و دورافتاده سر می جنباند و کوچه به کوچه و ده‌کده به ده‌کده شهر به شهر شهره عالم می‌شود!

هرات باستانی و غور کهن که آن‌زمان شهری به پهنای هری زمین همیشه پایدار بودند، داستانی به بزرگی یک عشق در خود پرورانیده اند، عشقی که از کوچه های باریک و دل انگیز روستایی در غور سر بلند کند و سرانجام سر به محافل ادبی و عاشقانه رساند و تا به امروز نٌقل مجالس ترانه و هنر و ادب باشد.

بدون بد گمانی داستان عاشقانه سیه مو و جلالی را کم‌تر کسی است که نداند و نشنیده و با ترانه هایی که برای این دو دلداده سروده شده آشنایی نداشته باشد.

این عشق زمانی جاودانه شد که مردی دلباخته و عاشق پیشه از هرات همیشه عاشق پرور قد بلند کرد و یکی از عاشقانه ترین ترانه های موسیقی کشورمان را با صدای بلند و سوزناکش به بایگانی هنر و موسیقی سرزمین مان افزود! او کسی است که با افتخار می توان از او به عنوان  تاریخ زنده موسیقی و علم موسیقی و ترانه های جاودانه باشیم.

در بخش دوم این برنامه نماهنگی با آهنگ سیه مو و جلالی با بازی محمد چهرازی و رها روشن دل اجرا شد. و در ادامه ناصر چکاوک و خانم سمیه، با همراهی مجتبی پازنده « کاخُن‌نواز » به اجرای آهنگ‌های محلی پرداختند.

منوچهر جعفری نیز در این برنامه به نواختن تار پرداخت که با استقبال حاضرین روبرو شد.

تقدیر از عبدالوهاب مددی به پاس چند دهه کار از سوی خانه فرهنگ افغانستان در هامبورگ پایان بخش این شب بود.

از عبدالوهاب ” مددی ” دو کتاب تحت عناوین تاریخ موسیقی و خاطرات من منتشر شده است و وی اکنون در شهر هامبورگ زندگی می کند، وی سالهاست که دور از شهر و دیارش است و کهن سالی را با دشواری های صحی سر میکند.

The post بزرگداشت از عبدالوهاب “مددی “ appeared first on MaheNowMagazine.

تصویب قوانین هم‌واره در کشورمان با چالش‌های زیادی روبرو بوده است، اختلافات شدید قومی، زبانی، مذهبی و گاهی لج‌بازی‌های گروهی کهنه اندیش موجب شده، تصویب یک قانون ماه ها و سال‌ها در مجلس نماینده‌گان بی نتیجه بماند. 

عدم تخصص و آگاهی کامل بر چگونگی تصویب قوانین از سوی برخی نماینده‌گان و حضور نماینده‌گانی با تفکر مردم فریبی یکی از بزرگ‌ترین بن بست‌های تصویب قانون در سالیان اخیر بوده است.

شوربختانه در آخرین مورد، تصویب قانون حمایت از کودکان در پارلمان افغانستان پس از تصویب در مجلس نماینده‌گان بدون هیچ استدلال منطقی با مشکلات بزرگی مواجه شده است.

پیرامون “تصویب قانون حمایت از اطفال” و تنش‌های اخیر، گفت‌و‌گوی ویژه‌ای با “ناهید فرید” نماینده مردم هرات در مجلس نماینده گان انجام داده‌ایم.

ماه‌نو: این قانون چه مشخصاتی دارد و چه بخش‌هایی از زندگی شاملین آن را مورد بحث قرار می‌دهد؟

سر فصل هر کدام از فصل‌ها بحث طفل بی بضاعت، تغذیه طفل، مصئونیت منع بهره کشی، آزار طفل، مراقبت صحی از اطفال، واکسین، بازتوانی معلولیت‌های اطفال، مراقبت‌های اجتماعی، حق استراحت و تفریح، کودکستان، تعلیم و تربیه، منع و جدایی طفل از والدین و پرورش‌گاه‌ها، جلوگیری از استخدام نظامی اطفال و مسائلی در این چارچوب است، که بیش‌تر مسائل در چارچوب مکلفیت‌های والدین و حکومت برای ارائه خدمات مورد نیاز اطفال است.

ماه‌نو: روند تصویب قانون حمایت از کودکان چگونه بود؟ آیا این قانون بر اساس طرزالعمل تصویب قوانین در پارلمان طی مراحل شده است یا نه؟

این قانون در دوره شانزدهم مجلس به شورا آمده و شامل اجندا شده بود، در زمان رای گیری، رای گرفته شده؛ ولی متاسفانه وقتی چند کارت سرخ هم در میان کارت‌های سبز دیده شده، آقای ابراهیمی رئیس آن زمان مجلس به جای این‌که مصوبه کنند و برای گرفتن رای به سنا بفرستند، چکش نزدند و قانون را لاینحل باقی گذاشتند.  با این‌که خانم کوفی در کمیسیون اختصاصی پی‌گیری جدی کرده بود، ولی با آن‌هم متاسفانه کسی صدای موافقین تصویب قانون را در آن دوره نشنیده است.

این مسئله در این دوره مجلس نماینده‌گان وارد اجندا شده، فرمان تقنینی و طرح حکومت است، دادگاه عالی/ستره محکمه و وزارت عدلیه و همه نهادهای مربوطه در مورد این قانون در طی روند قانون سازی حضور داشتند و خودشان این قانون را ساخته‌اند و برای ما در مجلس فرستاده‌اند.

ماه‌نو: چرا این قانون مدت‌ها در پارلمان ماند و به تصویب نرسید؟

دلیلی که این قانون مدت‌ها در پارلمان افغانستان باقی مانده، مسائل ایدیولوژیک،  بهانه‌گیری‌ها و نگرانی‌هایی هست که احتمال می‌دهند اطفال زیر سن هجده سال در مواردی مانند تخلفات و . . .، از این مسیر مجازات نشوند.

البته به باور من مخالفان تصویب قانون، این کار را از روی لج‌بازی انجام می‌دهند، چون دلایل کافی وجود دارد که بر اساس آن نیازی به ایجاد این تنش و مخالفت احساس نمی‌شود، به گونه مثال ماده ۷۷  قانون حمایت از اطفال می‌گوید: طفل نوجوانی که ۱۲ سالگی را تکمیل و ۱۸ سالگی را تکمیل نکرده باشد در صورت ارتکاب تخلف دارای مسئولیت جزائی می‌باشد و مورد تعقیب عدلی و قضایی قرار می‌گیرد.

بر این اساس حتی اگر طفل ۱۲ ساله بالغ هم نشده باشد، شامل مسئولیت‌های جزائی شده و در مورد عمل‌کردش تعقیب عدلی صورت می‌گیرد.

من باور دارم که بیش‌تر از این‌که به این مسئله رنگ بوی قانون گذاری بدهند، مسائل از دید اشخاصی با افکار دگماتیسم/خشک اندیشی، نگاه می‌شود و این خشک‌اندیشی قانون را قربانی ساخته است. طرف مقابل هیچ ماده‌ای را مورد بحث قرار نمی‌دهد، فقط بحث ماده سوم، که تعریف طفل است را به چالش می‌کشند.

فشار آن‌ها بر این است که می‌گویند: نباید گفته شود، طفل کسی است که سن ۱۸ سالگی را تکمیل نکرده باشد، باید بگویید طفل به کسی گفته می‌شود که سن ۱۸ سالگی را تکمیل نکرده باشد، “مگر این‌که نشانه‌های بلوغ در او ظاهر شده باشد“.

ولی ما به عنوان مدافعان تصویب این قانون تاکید داریم، که آثار بلوغ به معنی بلوغ نیست، آثار بلوغ به این معنی است که طفل به طور مثال یک دندان دارد، و هنوز همه دندان‌های خود را نکشیده است و هنوز به اهلیت کامل نرسیده است، اهلیت کامل او در ۱۸ سالگی تکمیل می‌شود. بلوغ اصلی در سن هجده سالگی است!

متاسفانه طرف مقابل با لج‌بازی عجیب و با دید بسیار کوچک و تقلیل گرایانه نسبت به کودکان افغانستان صحبت می‌کند و متاسفانه به هر کسی که در برابرشان ایستاده شود، انگ کفر می‌زنند. این مسئله بسیار خطرناک است و باعث شده تعداد زیادی از اعضای مجلس نماینده‌گان در برابر این قانون محافظه کاری کنند.

ماه‌نو: آیا در گذشته پارلمان افغانستان قوانینی را تصویب کرده است که به روشنی بحث کلیدی این قانون مورد جدل کمک کند؟

بله ما در دوره پانزدهم و شانزدهم قوانین زیاد دیگری را به تصویب رساندیم که سن هجده سال را مبنا قرار داده است. قانون انتخابات می‌گوید؛ کسی که رای می‌دهد باید سن هجده سال را تکمیل کرده باشد. قانون کار می‌گوید: کسی که کار را شروع می‌کند، باید ۱۸ سال را تکمیل کرده باشد، زیر هجده سال طفل است.

قانون خدمات ملکی همین موضوع را می‌گوید: یعنی کسی می‌تواند شامل خدمات ملکی گردد، که سن ۱۸ سال را تکمیل کرده باشد.

قانون اهلیت معاملات به همین شکل، و هم چنین تمام قوانین ما بحث اهلیت را از هجده سالگی مبنا قرار داده‌اند و همه به تصویب رسیده که متاسفانه این گروه از اعضای مجلس می‌گویند، همه قوانین غلط است و ما هیچ کدام از این قوانین تصویب شده را قبول نداریم. ما در مقابل این تفکر نیاز به روشن‌گری، مبارزه و هم‌بستگی داریم تا بتوانیم این تفکر دٌگم را بر او غالب بشویم، تا بر افکار ما و قوانین ما تاثیر منفی بگذارد.

من فکر می کنم تقابل فعلی بیش‌تر مبنای پوپولیستی/عوام‌گرایی دارد، یک تعداد با تفکر بنیادگرایانه، فکر می‌کنند از مردم رای بگیرند. و اتفاقن هواخواهانی هم دارند که نمی‌توانم آن‌ها را هم انکار کنیم. همین هواخواهان به آن‌ها رای می‌دهند.  اتفاقا در جلسات مختلف غیر رسمی گفته‌اند که اگر ما این کار را نکنیم، پس چه کسانی به ما رای بدهند؟ ما می‌دانیم که این قوانین خلاف اسلام نیست، خلاف ماده سوم قانون اساسی افغانستان که می‌گوید: همه قوانین باید بر مبنای اسلام باشد، نیست.

اما مجبوریم برای برخی مسائل به خاطر گرفتن رای از مردم به همین شکل نگاه کنیم تا بتوانیم رای مردم را با خود داشته باشیم.

ماه‌نو: تقابل کنونی روی این قانون در پارلمان کشور ناشی از چی است؟  و گروه‌های مخالف تصویب این قانون چه طیف‌هایی می باشند.

میشه گفت؛ یکی دو نفر عالم دین از طیف مذهبیون هستند که با این قانون مخالفت دارند، یک تعداد دیگر حتی الفبای مسائل فقهی و اسلامی را نخوانده‌اند و فکر نمی‌کنم آن‌ها صاحب نظر باشند و جالبی قضیه هم همین است که آن‌ها می گویند، چون فلان عالم مذهبی که در داخل مجلس این دیدگاه را دارد، ما هم می‌گوییم او راست می‌گوید. این مسئله باعث شده یک تعداد ندانسته و بدون این‌که قانون را مطالعه کنند، علیه این قانون جبهه بگیرند و از آن استفاده ابزاری کنند.

ماه‌نو: رویه ی بازنگری در قانون تصویب شده پارلمان چگونه است؟ یعنی چه مدت بعد از تصویب یک قانون می‌توان طرح بازنگری در آن را دوباره در دستور کار پارلمان قرار داد؟

قانونی که تصویب شده باشد را می‌توان مورد بازنگری قرار بدهیم، البته قانونی که بعد از رای‌گیری در ولسی جرگه و مجلس سنا توسط رئیس جمهور توشیح شود و سپس دو سوم اعضای مجلس بر علیه این قانون رای بدهند، آن‌زمان است که می‌توان قانون را دوباره مورد بازنگری قرار داد، وگر نه این قانون، قانون هست. در مواردی به دلیل تغییر در وضعیت مردم، و نیازمندی‌های که به وجود می‌آید تعدیلاتی به وجود می‌آید.

ولی یک قانون را ما نمی‌توانیم، هر وقت که خواستیم و بعد از این که تصویب شد، بدون این که طی مراحل شود، دوباره در دستور کار خود قرار بدهیم.

ماه‌نو: در صورت تن دادن به نظر مخالفان مصوبه کنونی و تصویب دوباره‌ی قانون طبق نظر آن‌ها، چه تناقضاتی با کنوانسیون‌های حقوق طفل و میثاق‌های بین‌المللی که افغانستان در این زمینه امضاء کرده است، ایجاد خواهد شد و این مشکل طی چه راه‌کاری حل خواهد گردید؟

من در این جریان می‌خواهم چند مسئله دیگر را هم یادآوری کنم، ما می‌دانیم طفل  مراحلی را تا بزرگ‌سالی سپری می‌کند، خٌردسالی تا هفت سالگی، بعد بلوغ و بعد نوجوانی و جوانی است، تا به اهلیت هجده سالگی می‌رسد. ما نمی‌توانیم از یک طفل زیر هجده سال بخواهیم که پرورش‌گاه را ترک کند، چون بالغ شده است. باید منتظر بمانیم تا سن و سال گمارش به کار او که هجده سال است، تکمیل بشود. اگر ما این کار را بکنیم و بلوغ را مبنا قرار بدهیم ولی به طفل حق کار، معامله، سرمایه گذاری و یا ایجاد شرکت خصوصی ندهیم، این دو قضیه با هم قابل جمع و عملی نیست.

هر وقت طفل بعد از این که بالغ شد از حق رای برخوردار شود، در بست‌های دولتی شامل شود، و ما بحث فقط بلوغ را مبنا قرار بدهیم، باید سن ۱۸ سالگی را از تمام قوانین کنار بزنیم.

نکته دیگری که باید به آن اشاره کنیم این است که، از نگاه شرعی هم هیچ آیه‌ای وجود ندارد، هیچ نصح صریح قرآن وجود ندارد که در او سن بلوغ ذکر شده باشد، دلیل این‌که همه علما در این مورد اختلاف نظر دارند همین است. عده ای تفاسیر مختلفی دارند، امام ابوحنیفه می گوید: ۱۸ سالگی و در مواردی ۱۹ سالگی.

ما به عنوان یک نظام کثرت‌گرا باید به همه مذاهب احترام بگذاریم و جمع آن‌ها همین بحث متعادل ۱۸سالگی مطرح می‌کنند، که در همه دنیا مبنا است و در افغانستان هم باید مبنا بشود، البته در قانون احوال شخصیه، قانون‌های ترتیب شده بر احوال خانواده در مورد سن طفل باید صحبت بشود، چون‌ آن‌جا بحث حق نیست، بحث تکلیف است. طفل دارای مسئولیت می‌شود، بعد از این که بالغ می‌شود باید نماز بخواند و از نگاه شرعی بر او تکالیفی داده می‌شود. اما حتی که بالغ شده باشد، نیاز به حمایت دارد و حکومت باید زمینه این حمایت را فراهم بسازد. حتا در آموزه های اسلامی بعد از این که ما نصح صریح قرآن را داریم و در او چیزی نمی‌توانیم پیدا بکنیم. هم‌چنان حدیث شریف هست که می‌گوید (لیس منا من لم یرحم صغیرنا ویوقر کبیرنا)

ترجمه: از ما نیست کسی که به طفل رحم نمی‌کند و به بزرگان احترام نمی‌گذارد.

کشورهای اسلامی در منطقه مثل کویت، مصر، سوریه، اردن، مراکش و . . .  همه این کشورها به این باور هستند که سن هجده سالگی سن رشد هست.

سن حمایت اجتماعی در بسا موارد از سن هجده هم بالاتر است، تا پایان دوره تحصیل اطفال در پرورش‌گاه می‌مانند. تا بیست و یک سالگی فعلن اطفال و جوانان در پرورش‌گاه‌ها می‌مانند و ما باید قوانین را به نفع آن‌ها به تصویب برسانیم نه علیه آن ها.

قانون اساسی افغانستان و کنوانسیون‌های بین‌المللی و میثاق‌های بین المللی، کنوانسیون حقوق طفل که ما در زمان دولت استاد ربانی بدون حق و شرط به آن پیوسته‌ایم به پارلمان آمده و وقتی که آقای سیاف و آقای ربانی عضو شورا بودند از زیر دست آن‌ها گذشته است.

ما هر دو سال به سازمان ملل متحد در مورد وضعیت اطفال گزارش می‌دهیم. در آن‌جا سن هجده سالگی را قبول کرده‌ایم، حق شرط هم نداریم، در اعلامیه حقوق بشر هم این موضوع را بپذیرفته‌ایم. این مسئله از نگاه منطقی هیچ جای بحثی ندارد، مگر این‌که کسی نخواهد خودش را بفهماند و این خیلی سخت است که ما بخواهیم کسی که خودش را به خواب زده است را بیدار کنیم.

ماه‌نو: شما به حیث موافقان این قانون چه راه کارها و اهرم های فشاری برای دفاع از این مصوبه ی قانونی تان دارید؟

راه کارها و اهرم های فشار جامعه مدنی افغانستان و مردمی هستند که آسیب پذیراند، مخصوصا اطفال آسیب پذیر و نهادهایی که اطفال آسیب پذیر را مورد توجه قرار می دهند.

نهادهای مانند war child   و children first   این‌ها همه نهادهایی هستند که باید بیایند و برای اطفال مملکت دادخواهی کنند. حدود سه ملیون طفل روی خیابان‌ها هستند، حدود نیمی از این اطفال زیر خط فقر زندگی می‌کنند، خانواده‌های آنان در وضعیت اقتصادی بسیار بدی هستند که نیاز به حمایت دارند، حتا ما باید صندوق حمایت برای طفل ایجاد کنیم.

این دادخواهی‌ها باید صورت بگیرد و حکومت نباید به عنوان نهادی که این قانون را ساخته سکوت کند، نباید محافظه کاری صورت بگیرد.

ستره محکمه/دادگاه عالی به عنوان مرجع تفسیر قانون اساسی طبق ماده ۱۲۱ قانون اساسی افغانستان نباید محافظه کاری کنند و اجازه ندهند هر کسی با تفسیر نادرست جلوی حمایت اطفال افغانستان که آسیب پذیرترین قشر جامعه هستند را بگیرند.

ماه‌نو: آیا کشمکش‌ها در محور این قانون در حد گفت و گوهای داخل تالار پارلمان مانده است یا ابعاد دیگری مثل تهدید طرف‌داران این قانون را نیز به خود گرفته است؟

خوب این بحث‌ها از چارچوب بحث‌های پارلمانی بیرون شده، در رسانه‌های اجتماعی، دیداری و نوشتاری در موردش بحث شده و اتفاقن همه جا منطق همین سن هجده سال است و طرف مقابل حرفی برای گفتن ندارد، فقط روی یک لج و لج‌بازی بچه‌گانه می خواهند، اطفال افغانستان را قربانی کنند. که این خیلی خطرناک است.

امیدوار هستم حکومت، نهادهای زیربط، نهادهای جامعه مدنی و مردم افغانستان به خاطر آینده به‌تر اطفال افغانستان دست به دست هم بدهند و یک‌بار برای همیشه بحث سن و بحث بلوغ که می‌تواند واقعا برای اطفال افغانستان چالش برانگیز باشد را حل کنند، تا فردا کسی به خود اجازه ندهد با تفسیرهای نادرست از دین مقدس اسلام اطفال افغانستان و زنان کشور که از آسیب پذیرترین‌های مملکت هستند را به گروگان بگیرد، یا قربانی کنند.

به باور ما قانون حمایت از اطفال با اکثریت آرا تصویب شده و موضوع غیر قابل بازنگری است و براساس بند ۵ ماده ۶۷ اصول وظایف داخلی و در تصویب اعلان نتایج رای گیری روی موضوع تصویب شده دیگر بحث صورت نمی‌گیرد، مرجع تفسیر قانون اساسی ستره محکمه/دادگاه عالی است که هر موضوع اختلافی در آن در روندی خاص بررسی می شود.

عضو ولسی جرگه نمی‌تواند هر مورد اختلافی را به شیوه سلیقه ای تفسیر کند. بر اساس ماده ۷۱ اصول وظایف داخلی، منشی تعداد اعضای حاضر را اعلام می کند. تعداد اعضای حاضر ۱۴۸ عضو اعلان شده است که اعلان منشی مبنای تصمیم ولسی جرگه هست. و موضوعی که پیرامون آن بحث شده و تصویب رسیده تمام شده است. به عبارتی وقتی رئیس مجلس در پایان تصمیم گیری اعضاء می‌گوید: “و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العامین” دیگر هیچ اعتراضی پذیرفتنی نیست. این ها اعتراض را پس از اتمام مجلس و فیصله نهایی به میان آوردند.

اگر اعضا با بلند کردن کارت سبز و سرخ و سفید از حق رای خود استفاده نکنند، رای شان ممتنع محسوب می شود. نه این که مجلس را اخلال کنند و یا جلسه را ترک کنند. طبق ماده ۶۹ اصول وظایف داخلی، فقط با تصویب ۲ ثلث کل اعضاء موضوع قبلن به تصویب رسیده می‌تواند، دوباره تعدیل و حذف بشود.

مکتوبی هم از ستره محکمه/دادگاه عالی جمهوری اسلامی افغانستان مواصلت کرده که این نهاد اذهان می دارد، نماینده با صلاحیت این اداره شامل روند این قانون گذاری بوده، بدون شک این قانون از دریچه اسلام بررسی شده و رای کسانی که به زور توسط وکلا در روز رای دهی از چوکی‌های شان بلند می‎شوند شامل رای مثبت هست.

ماده ۸۱ قانون حمایت از اطفال می گوید: وزارت ها و ادارت دولتی ذیربط مکلف اند، اطفال تحت توقیف و حجز را جدا از بزرگ‌سالان نگه‎داری کنند. ماده ۷۷ قانون حمایت از اطفال می گوید: طفل نوجوان که ۱۲ سالگی را تکمیل و ۱۸ سالگی را تکمیل نکرده باشد، در صورت ارتکاب تخلف دارای مسئولیت جزائی می‌باشد. مورد تعقیب عدلی و قضایی قرار می‌گیرد. ماده ۹۹ قانون حمایت از اطفال می‌گوید: بچه بازی جرم بوده ، شخصی که طور خصوصی و علنی و به شکل انفرادی و دسته جمعی مرتکب آن شود مطابق احکام قانون مجازات می‌گردد. ماده ۹۷ قانون حمایت از  اطفال می‌گوید: وزارت‌های اطلاعات و فرهنگ و کار و امور اجتماعی در هم‌کاری با وزارت امور داخله از ورود اطفال به مکان‌هایی که امکان انحراف اطفال در آن متصور باشد، یا قمارخانه به شمول قمار آنلاین  و سایر برنامه‌ها و مراسمی که احتمال تاثیرگذاری منفی بر رفاه جسمانی روانی و اخلاقی اطفال داشته باشد غرض حفاظت، سلامتی و رشد آن‌ها جلوگیری می‌کند.

کسانی که دم از اسلام می زنند بیایند و بگویند؛ که آیا مخالف ماده ۹۹ هستند که می‌گوید؛ بچه بازی جرم هست؟ آیا ماده ۹۷ خلاف اسلام هست که می‌گوید؛ اطفال را نگذارید به مکان‌های منحرف بروند. و سایر موارد و ماده‌هایی که به آن‌ها پرداختیم.

ما نیاز به بسیج همگانی در مقابل کسانی که با دیدگاه های افراطی می خواهند جلوی پیش‌رفت جامعه را بگیرند، داریم.

The post افشاگری نماینده مجلس از پشت پرده تصویب قانون حمایت از اطفال در گفتگو با ناهید فرید appeared first on MaheNowMagazine.

نشر خبرِ تجاوز به کودکان و نوجوانان در مکتب‌های ولایت لوگر، به شدت تکان‌دهنده است. شاید از این روی که، جامعه‌ی ما به دیدن فاجعه‌های بزرگ اخلاقی عادت کرده‌اند، خبرهایی از این دست، زیاد تکان‌دهنده به نظر نرسد، اما آیا کسی می‌داند در کنارِ این‌که یک رفتار ضد اخلاقی در حدِ یک فاجعه اتفاق افتاده، تبعات ویران‌گر اجتماعی و اخلاقی این رفتار در آینده چقدر عمیق و دردناک خواهد بود؟

برای بررسی این واقعه، نگاه کوتاهی از منظر اخلاقی، جامعه‌شناختی و روان‌شناختی بدان خواهم داشت.

جامعه‌ی افغانستان به دلیل سیطره‌ی مناسباتِ قبیلوی بسیار عقب‌مانده و سنت‌های کهنه و فرسوده، محرومیت‌های بسیار عمیقی را با خود حمل می‌کند. محرومیت‌هایی که منجر به انباشته شدن عقده‌های وافر شده است. یکی از مهم‌ترین محرومیت‌هایی که جامعه افغانستان با آن دچار است، محرومیت جنسی می‌باشد، که سال‌هاست با روی‌کرد دینی و عرفی بر نسل‌های متعددی اعمال شده است/ می‌شود. دقیقاً از همین جا است که می‌توان به حساسیت‌های عجیب و غریب جامعه‌ی افغانستان در مورد مسایل ناموسی پی برد، که مطلقاً ریشه در محرومیت جنسی دارد. متونِ سنتی و دینی با ارائه‌ی تعریف‌های متعدد از خصلتِ ناموسی این جامعه پشتیبانی می‌کند، اما پرسش اساسی این است که آیا با اعمال نظارت‌های دینی و ارائه‌ی خوانش اعتقادی برای حفظ مناسبات عقب‌افتاده و توجیه محرومیت، می‌توان سطح آسیب این رفتارها را کاهش داد؟

دریافت‌های علمی به ما می‌گوید؛ که محرومیت‌های جنسی بیش‌تر خود را به شکل بزه‌کاریِ اجتماعی در مسیر زندگی افراد نشان می‌دهد و به همین دلیل می‌تواند زندگی فرد و حیات اجتماعی را دچار آسیب‌های فراوان نماید. جوامعی که، به هر دلیل تحت تسلط نگرش عرفی، ارضای غرایض جنسی را مشروط به تهدیدهای حیثیتی و اخلاقی نماید و در قالب روابط بسیار بسته و پیچیده، ناظر بر نیازهای جنسی افراد بوده و آن‌را رفتاری غیرهنجاری تلقی کند، ظرفیت وسیعی برای خلق بحران‌های اجتماعی، سیاسی و اخلاقی دارد. انسان‌هایی که از محرومیت جنسی رنج می‌برند، ممکن است با ترس از گناه و پی‌آمدهای ناگوار اجتماعی و اخلاقی ناشی از ارضای غریزه جنسی، در بدو امر برای سرکوب خواسته‌های درونی‌شان تلاش کنند. اما این گرایش در وجودِ انسان‌ها چنان عمیق است و رابطه‌ی بنیادی با نهاد انسان دارد که نمی‌توان آن‌را با گزینه‌های چون اعمال ترس و حس گناه مهار کرد.

به هر حال، غریزه جنسی حتی اگر تحت فشارهای بسیار زیاد اجتماعی هم قرار گیرد، بالاخره از ناکجا آبادی در رفتار فرد سر برخواهد آورد و به مدیریت رفتارهای او خواهند پرداخت. جوامع پیش‌رفته با دریافت درست از این گرایش انسانی، سعی در مدیریت علمی و آگاهانه‌ی میل جنسی افراد دارد. آن‌ها نیاز جنسی را به عنوانِ یک نیاز بنیادی انسان به رسمیت شناخته‌اند. آن‌ها به خوبی می‌دانند، اگر انسانی تحت محرومیت‌های زیاد پرورش یابد، روانش به شدت متهاجم به بار می‌آید و میل به تخریب و ویران‌گری دارد. به همین دلیل، با اتکا به دریافت‌های علمی سعی در آفت‌زدایی از این آسیب‌های احتمالی دارند، که بدون تردید حیات و سلامت نسل‌های زیادی را تهدید می‌کند. یکی از عمده‌ترین مواردی که می‌تواند گراف ناهنجاری‌های روانی را در یک جامعه نشان بدهد، بررسی سطح رضایت‌مندی افراد در زمینه‌ی برآورده شدن امیال و کشش‌های غریزی‌شان است. در جوامع بسته و دارای ساختار سنتی، روان‌ها به شدت تهاجمی هستند که بیان‌گرِ آسیب‌های عمیق تربیتی در سرشت زندگی اجتماعی افراد می‌باشد.

به همین‌گونه، بررسی جامعه‌شناختی رفتارهای از این دست، می‌تواند ما را به دلایل اصلی قانون‌گریزی و هنجارشکنیِ انسان افغانستانی نزدیک سازد. اغلبِ بزه‌کارها از طبقات اجتماعی‌ای هستند، که بیش‌تر دچار محرومیت جنسی بوده و سال‌هاست نه تنها با محرومیت جنسی بلکه با فقر اقتصادی نیز دست و پنجه نرم کرده‌اند. در نهایت، دردها و عقده‌های ناشی از این وضعیت ناگوار، خود را به شکل نفرت از پیرامون در کنش‌های افراد نشان می‌دهد. همین‌طور، کسانی‌که با تحقیر جنسی بزرگ می‌شوند، شخصیت‌های هنجارگریز و قانون‌شکن دارند. این خوی هنجارگریزی که با فاکتورهای روان‌شناختی پشتیبانی می‌شود، سطح بی‌نظمی را در جامعه گسترش داده و منجر به تأثیرگذاری روی روندهای اقتصادی، سیاسی و فرهنگی جامعه می‌شود.

در جامعه‌ای که، معلمان مکتب بی‌هیچ شرم و حیایی به کودکان تجاوز می‌کنند. بیان‌گرِ اوج سقوط اخلاق و انسانیت در آن جامعه است. معلم به دلیل رابطه معنوی‌اش با کودکان باید نماد اخلاق و انسانیت باشد. بخش مهمی از شخصیت اخلاقی کودکان در چارچوب روابط و مناسبات مکتب و نهادهای آموزشی شکل می‌گیرد. کودک در آن‌جا هم شرم و حیا و شرافت را می‌تواند بیاموزد و هم بی‌حیایی و بی‌شرفی را. وقتی کودک از ناحیه‌ی استاد که نقش الگو را برایش دارد، مورد تجاوز قرار می‌گیرد، تمام موازین اخلاقی و انسانی در ذهنش می‌شکند و تکه -تکه می‌شود و دیگر باور به اخلاق و انسانیت نمی‌تواند در درونش شکل گیرد.

به لحاظ کمی، سطح این تجاوز چنان بزرگ است که می‌توان آن‌را یکی از مهم‌ترین تهدیدهای اخلاقی برای آینده‌ی جامعه افغانستان دانست. در گزارشی که تلویزیون طلوع از این جنایت داشت، گفته می‌شود تعداد زیادی از این کودکان از جانب اولیای‌شان به دلیل مورد تجاوز قرارگرفتن کشته شده‌اند. پر واضح است که در کشوری مثل افغانستان، شخصی که مورد تجاوز قرار می‌گیرد از جانب جامعه طرد شده و شأن اجتماعی و شخصیتش به شدت آسیب می‌بیند. این آسیب؛ علاوه بر کودک و نوجوان، برای فامیل او نیز یک تهدید محسوب می‌گردد. دردِ عمیق اما این است که شخصی که مورد تجاوز قرار گرفته است، حتی از جانب فامیل خود نیز مورد حمایت قرار نمی‌گیرد. در حالی‌که، آشکار است تجاوز تحت فشار و با زور بر او اعمال شده و خود او را در اوج مظلومیت قرار داده است. این امر بیان‌گر این است، که فهم نابکار و احمقانه‌ی جامعه افغانستان از ناموس و حیثیت و شخصیت اجتماعی تمام موازین اخلاقی و انسانی را تهدید می‌کند. همه می‌دانیم که کودکی که مورد تجاوز قرار گرفته، به هیچ عنوان نباید مقصر پنداشته شود بلکه قصور در مناسبات و وضعیتی جست‌وجو شود که او را تا سطح یک قربانی جلو برده است. این جامعه با همین کج فکری و بد اخلاقی کودک را تنها می‌گذارد تا در چهار میخ فشارهای اجتماعی بمیرد. شاید نیاز است، انگشت اتهام را مستقیماً به سوی این روی‌کرد اخلاقی حاکم در جامعه دراز کنیم. آن‌چه در جامعه‌ی ما به عنوانِ اخلاق روی آن انگشت گذاشته می‌شود، در حقیقت هیچ نسبتی با موازین واقعی اخلاق انسانی ندارد. این در واقع نوع دیگری از بد اخلاقی است که این جامعه با استناد به تاریخ پر از آشوب و درد خود، قصد حفاظت از آن‌را دارد.

حرفی که باید با اداره‌ی حاکم در این زمینه زد، این است که کارد به استخوان رسیده و وحشت سراپای کشور را فرا گرفته است. این‌جا گله‌ی خبیثی از کفتارها که گاهی در قالب معلم، گاهی در هویت طالب و داعش و گاهی در نقاب‌های دیگر ظاهر می‌شوند، نه به جان و نه به شخصیت افراد این اجتماع، بلکه به کودکان این جامعه نیز رحم نمی‌کنند و این بی‌رحمی ناشی از نبود قدرت کنترل مؤثر بر این کفتارستان است. آیا واقعاً توانایی کنترل تا این اندازه از دست دولت در رفته است که هیچ گوشه‌ی امنی برای کودکان این جامعه وجود ندارد؟ یا نه این رخدادهای غیرانسانی عمدی می‌باشد و هدف آن شکستاندن شخصیت و توان اخلاقی بیش‌تر انسان این جغرافیا است. چرا که انسانِ شکستانده شده، که خود را برباد رفته می‌داند، به سادگی تن به هر ذلتی خواهد داد. شاید حاکمان این جامعه، می‌خواهند، آخرین ظرفیت این مردم را درهم بشکنند و امکان قد راست کردن را از آن‌ها سلب کنند تا دیگر به هیچ صورتی درخت اخلاق در این جامعه رشد ننماید. من در عجبم که این همه ظرفیت را این حاکمان، که داد از انسانیت و اخلاق و حقوق بشر و حقوق طفل می‌زنند، از کجا می‌کنند، که در برابر این همه جنایت چنین سخت و سنگین سکوت می‌کنند و بی‌اعتنا می‌گذرند. حتا بی‌حیاترین آدم‌ها هم برای دریدن پرده‌ی حیا حد و مرزی دارند. های مردم! مرزِ بی‌حیایی حاکمانِ این جامعه تا کجاست؟

The post ابتذالِ شر؛ مرزِ بی‌حیایی حاکمانِ این جامعه تا کجاست؟ appeared first on MaheNowMagazine.

بیشرمانه است که یک نسل مستاصل، فاقد اراده، با استعداد بالای معامله گری و مملو از ترس و انفعال، بیاید و در باره ی کسانی که برای دفاع از سرزمین و حرمت خود، چشم در چشم متجاوز ایستادند و بهای این ایستادگی را خون خود پرداختند، قضاوت غیر مسوولانه کند و عنوانی کسانی که امروز خیلی های شان حتی مزاری ندارند تا عزیزی بر آن از غم فقدان شان اشک بریزد، دشنام بنویسند. قضاوت نتیجه گرا در مورد عملکرد کسانی که در برابر تجاوز شوروی ایستادند، به این میماند که مادری را برای زاییدن فرزندی که در پیرانه سالی جنایتکار شده است، محاکمه کنیم. ما در پس معرکه با حس ترس و وادادگی ایستاده ایم و با نگرشی استیصالی عملکرد شان را قضاوت میکنیم. نسلی که تا گلو در باتلاق جنایت و تجاوز فرو رفته و هی تلاش میکند خودش را با چارچوبه های شرم آور موجود تطبیق دهد و هیچ واکنشی در برابر پیرامون مملو از جنایت اش ندارد، چگونه به خود حق میدهد در مورد کسانی که به مقابله با تجاوز پرداختند، قضاوت کند؟

تفاوت این نسل با نسل پیشین تفاوت زمین تا آسمان است. اگر آن دهاتی دهه ی شصت یا هفتاد با همان اراده و شجاعتش امروز بود، یقین دارم مثل نسل ما در برابر این همه جنایت و تجاوز سکوت نمیکرد، بلکه بیلش را گرفته بر فرق این وضعیت میکوبید. پرواضح است که آنها تجاوز یک کشور را نپذیرفتند، این نسل به تجاوز دهها کشور اعتراضی ندارد. هر روز خون میدهد و در چارسوی جهان حرمتش لیلام میشود، اما خواسته ی این نسل هنوز هم چگونگی تطابق و همراهی با متجاوز یا سکوت در برابر کشتار و تجاوز است. من بر تمام ضعف های آن نسل اعتراف دارم و به هیچ عنوان قصد انکار خلا های نسل پیشین را ندارم. مسئله این است که نسل موجود علاوه بر داشتن تمام خلاهای آن نسل، مثل سنت گرایی، دین زدگی، فقدان آگاهی و غیره، ضعف های فراتر نیز دارد. آن نسل اعتماد به نفس، اراده و چارچوبه های اخلاقی مشخصی داشت و برای آن صادقانه رزمید. حالا ممکن است ما از درک ارزشهای اخلاقی و اراده ی آن نسل عاجز باشیم و انتقادهای زیادی بر مبنای آشنایی ما با الگوهای اخلاقی دنیایی جدید و فرهنگ های دیگر از طریق کتاب و غیره داشته باشیم، اما ضعف ما این است که ما فقط به این مفاهیم تسلط اطلاعاتی داریم، نه پیوند عمیق باوری که در رفتار و عملکرد ما تبلور یابد. تجربه ی یک ارزش با اطلاع از آن ارزش تفاوت دارد. شاید کسانی با پیش کشیدن پای توسعه ی کمی دانش در سالهای اخیر بخواهند مدعی برتری این نسل بر نسل گذشته شوند، ولی بهتر است به این فکر کنند که دانش یک ابزار است و میتواند علیه تمام ارزشهای انسانی استفاده شود، چنانچه بمب اتم را یک آدم فاقد دانش نساخت، بلکه از نخبگان دانش بشر تولیدش کرد. همین ابزار دانش را نسل ما نه برای دفاع از ارزشها، بلکه به حیث وسیله ی برای ریشه کن کردن تعلقات انسانی و اخلاق، استفاده میکنیم. آنچه گم شده ای این نسل است، آگاهی، اراده، شعور و اخلاق است. وقتی این ارزشها نیست، هر چیز دیگر میتواند به ضد انسان استفاده شود. همین بس که دانش و سواد بیشتر این نسل به دلیل ضعف اخلاقی و پراکندگی حاصل از ترس و بی اعتمادی و تزلزل برخاسته از استیصال و واماندگی، فضا را دچار چنان عقامتی کرده است که هیچ جریان بزرگ و کوچکی برای دفاع از ارزشهای انسانی و خلق تهی دست، شکل نگرفت و نمیگیرد. هیچ صف ارزشی برای مبارزه و آبرومندانه مردن وجود ندارد. من به حد کافی بر پوپولیزم حاکم آشنا هستم و حرافی ها و ادعا های کذایی در محافل، اجتماعات، رسانه ها، خصوصاٌ فضای مجازی را میبینم. همین بس که صدها جبهه ی مافیایی، غارتگری، انسانکشی و حرمت شکنی وجود دارد، اما یک جبهه ی کوچک ارزشی وجود ندارد. تمام میدانها به غارتگرها، انسانکشها و متجاوزین واگذار شده است و سکوت تلخ و مرگبار تفکر انسانی به چشم میخورد. دلیل اصلی این وضعیت این است که خط انسانیت و اخلاق در واقع هیچ طرفداری ندارد و تمام ادعاهای انسانی و اخلاقی فاقد بنیاد و فقط برای سرپوش گذاشتن بر ابتذال و گند موجود و هدفش فریب دیگران است.

این نوشته به دفاع از مبارزین شجاع و متعهدی میپردازد که امروز زیر تیغ قضاوت بیشرمانه ی یک تعداد بزدل و معامله گر برای چندمین بار تکه تکه میشوند.

سی سال پیش محسن از آغوش همسر جوانش در یک نیمه شب جدا شد تا با همسنگرانش در عملیات دفاع از قریه اش در برابر نیروهای شوروی بجنگد. او نمیخواست تن به حضور متجاوزین ارتش سرخ به کوچه باغ های قریه اش بدهد. او در همان تاریکی شب رفت و دیگر هرگز برنگشت. او به دست روس ها اسیر شد و مادرش دهها سال چشم به در دوخته بود که شاید روزی جوانش از دروازه ی خانه ی فقیرانه ی شان وارد شود و چشم مادر به جمال جوان سرو قامتش روشن شود. پدر و مادرش در حسرت دیدار جوان شان مردند. محسن فلسفه نمیفهمید، آلبر کامو نخوانده بود، هایدگر را نمیشناخت، بی خبر از لیبرالیزم بود، اما این را میفهمید که دفاع از سرزمین یک ارزش است. او به هر دلیلی که بود، بازیهای خونبار امریکا و شوروی را نمیفهمید، فقط قریه اش را میفهمید و دوست داشت. او نخواست قریه اش را به بیگانه گان واگذار کند. او این شرم بی انتها را نخواست با زنده ماندن خود، تا آخر عمر به دوش بکشد.

دهها هزار محسن با چنین درکی فدای دفاع از کوچه باغ های قریه ای شان شدند. آنها انسانهای شجاعی بودند. آنها با قریه و مردم شان صادق بودند. خون دهها هزار محسن را نادیده نگیرید. جنایتهای که آنها انجام نداده اند، به پای شان ننویسید. لطفاٌ حساب یک مشت دزد و معامله گر و جنایت کار را از حساب محسن ها جدا کنید. آنها انسانهای متعهدی بودند. آنها فقط به برای آزادی جان دادند. معادلات و معاملات جنایت بار بعدی و تحولات خون آفرین بعدی را که حاصل عملکرد یک مشت افراد فاقد اخلاق و انسانیت است، به پای محسن ها نگذارید. با مشت های گره کرده ای تان بر صورت من، خود و هر کسی که این همه جنایت را تحمل میکند، بزنید، اما با محسن ها بی انصافی نکنید.
با اعتراف به قلت آگاهی و ظلم فرهنگی که باعث عقب مانی فکری و علمی این سر به کف های معرکه ی خون و آزادی شده بود، از جایگاه آزادگی و شجاعت هر محسن غرق به خون دفاع میکنم و سر بر سنگ مزار هر رزمنده میکوبم تا فریادی باشد از وانفسای وادادگی نسل من. من از جنایتکارانی که قسمتی از این جبهه را تشکیل داده بودند، دفاع نمیکنم، بلکه پرچم برافراشته ی آزادگی بر مزار کسانی را که در برابر تجاوز شوروی ایستادند، میبوسم.

استثنا در همه حال وجود دارد و من به استثنائات کاری ندارم و در این نوشته حرفی هم در مورد شان نزدم.

The post به دفاع از آنانی که ایستاده مردند appeared first on MaheNowMagazine.

لازم است از خود بپرسیم این کمیت عظیم هنرمندان با روح و روان مردم چه میکنند؟

اجازه بدهید از کسانی که گویا در قله ی توجه همگانی قرار دارند شروع کنیم. در میان زنان هنرمند، آریانا سعید این روزها بیشتر مورد توجه قرار دارد. سوال این است که چه چیزی این فرد را در محراق توجه قرار داده است.

آیا اریانا سعید به عنوان یک اواز خوان زن چند درصد از معیارهای قبول شده ی اوازخوانی را دارد؟

آوازخوان بایست از توان کافی برای درک موسیقی برخوردار باشد، چرا که عدم آشنایی کافی با موسیقی میتواند حاصل کار را به شدت تحت تاثیر قرار داده و به تولیدی غیر هنری بیانجامد.

آوازخوان باید توان حنجره اش در حد اجرای حداقلی استندردهای آوازخوانی باشد، در غیر آن حاصل کار نه تولید هنری، بلکه یک تولید بیروح و فاقد ارزش هنری میشود.

در بسیاری موارد، رفتارهای آوازخوان را با هنرش پیوند میزنند و حاصل کار آوازخوان را در ارتباط با رفتارهایش نیز قابل سنجش میشمارند.

اگر آریانا سعید را با این معیارهای حداقلی بسنجیم، آیا میتوان او را یک هنرمند دانست؟

بعد از سالها کار و دهها تولید هنری، هنوز صدای آریانا سعید توان کافی را برای اجرای درست و استندرد ندارد. ضعف صدای او را میتوان در تمام آهنگهای که خوانده است دید. در گامهای بلند که اساساً این بانو چنان ضعیف است که غالب ترانه های که خوانده تلاش شده که گامهای بالا نباشد، چون در این گام ها مشت وی بیش از نت های پایین باز میشود و ضعفش چنان است که به افتضاح میکشد. برای پخته شدن صدا باید تمرین های دراز مدت انجام شود و هنرمندان متعهد به هنر، قبل از ورود به تولید کارهای جدی، روی صدای خود تمرین های زیادی را انجام میدهند. به نظر میرسد که آریانا سعید برای آوازخوانی پیش زمینه های لازم را جدی نگرفته، به همین دلیل صدایش گیرایی و توان کافی برای اجرای درست را ندارد.

گفته میشود آریانا سعید قادر به نواختن هیچ اله ی موسیقی نیست. البته این را میتوان از اجراهایش دریافت. کسی که با موسیقی آشنا باشد، در بافت آواز و موسیقی، این توان را میتواند به خوبی نشان دهد و همراهی درست و منظمی با کلیت ابزارهای که او را در یک آهنگ همراهی میکنند، داشته باشد، اما به دلیل بیسوادی زیاد وی در زمینه ی فهم موسیقی، همیشه خلای جدی در کارش دیده میشود.

بحث برانگیز ترین مسئله در مورد این اوازخوان زن، رفتارش است. اگر بخواهیم درصدی از کارش را در ارتباط با رفتارش بررسی کنیم، نتیجه یک فاجعه است. او اقلن در سالهای اخیر درگیری های غیر ارزشی و مسخره ای با گروهی از زنان هنرمند دیگر داشته است. در محور آریانا سعید شایعات اخلاقی زیادی وجود دارد، که تا حد ممکن، من از ورود به این زمینه خود داری میکنم، چرا که شاید از جهاتی در قالب قلم نقد نگنجد.

آریانا سعید در تمام معیارهای که شمرده شد، دارای نارسایی هایست که نمیتوان او را بر اساس کار هنری اش یک هنرمند دانست. پس چه چیز آریانا سعید را در محراق توجه قرار داده است؟

برای یافتن پاسخ به این پرسش، باید به دو زمینه مراجعه کنیم‌؛ اول اوصاف حضورش در روی صحنه ای هنری و دوم پیوند این گونه ظاهر شدن با بافت روانی جامعه ی افغانستان.

یکی از مهمترین مشخصه های آریانا سعید تلاش وی برای استفاده از تن اش در روی صحنه برای جذب مخاطب است. نوع پوشش و توجه ی ویژه اش به نمایش تن در تمام کارهایش بیش از آواز و درون مایه ی هنری کارش برجسته تر است، به حدی که میتوان آن را اساس کار هنری اش دانست. البته چنین نوع پوشش و تحرک بدنی در هنرمندان غربی رایج است. اما وقتی درک جامعه ی غربی را از پوشش و تن زن بررسی میکنیم، در غرب امکان اتکای تنها و تنها به نمایش تن در جا انداختن یک کار هنری بسیار کم است. آنچه آریانا سعید را توانسته در اتکا به تنانگی زن در زمینه ی جلب توجه کمک کند، نوع نگاه جامعه ی افغانستان به زن است. تن زن در افغانستان حوزه ی ممنوعه است و همین باعث عطش سیری ناپذیر جامعه برای دیدن تن زن شده است. مردم با ولع به زنی که تنش را نمایش میدهد نگاه میکنند. این تماشای تن زن خلای درون شان را پاسخ میدهد. چون زنان با اعمال محدودیت های جدی رو به رو هستند، همان چند زنی که به هر دلیلی امکان نمایش تن شان را پیدا میکنند، به شدت مورد توجه قرار میگیرند. همین قضیه است که آریانا سعید از سالهای اول کارش تا حال بیش از اینکه روی صدا و فهم هنری اش از موسیقی کار کند، به تنش توجه کرده و هر سال پیشرفت های در امر نمایش تنش داشته است.

آریانا سعید در راس کسانی قرار دارد که با اشتیاق از تنش برای جلب مخاطب استفاده میکند. بدبختی اینجاست که حاصل کار را تولید هنری نام میگذارند.

پس ما با یک هنرمند طرف نیستیم، بلکه با یک مانکن طرفیم که تنها هنری که دارد، پستی بلندی های تنش است.

همین عطش جامعه ی افغانستان به دیدن تن زن، باعث شده تا زنان زیادی مثل آریانا سعید به آوازخوانی روی بیاورند، در حالی که هیچ توانی در این زمینه ندارند. کار این گروه از زنان گویایی این است که برای هنرمند شدن در جامعه ی افغانستان هوش درک هنری نیاز نیست، بلکه سر و تن است که باید جذاب باشد.

شاید به همین دلیل است که دعوای آریانا سعید با بقیه هنرمندان زن فقط در حوزه ی تن خلاصه میشود. هر کدام به دیگری از دریچه ی تن حمله میکند. شبانه مهریار، مژده جمالزاده، رامشا و دهها زن دیگر در دو سال گذشته بیدریغ به همدیگر تاختند و تمام حرف شان علیه دیگری انتقاد از رفتارهای غیر اخلاقی و شیوه های نمایش تن بوده است. دعوای که هرگز به نقد هنری کار یکدیگر نکشید، چون همه میدانستند تنها دارایی شان برای ابراز وجود همین تن شان است، نه جایگاه کارشان بر اساس معیارهای هنری این حوزه. تصور کنید آریانا سعید با این خصوصیت کارش، در یک جامعه ی غربی بخواهد هنرمند شود. امکانش نیست. تنها جامعه ی افغانستان است که نمایش تن میتواند جذب مخاطب کند و امکان قالب کردن چنین چیزی را در حوزه ی هنر داشته باشد.

هرچند عناوین مختلفی به آریانا سعید داده اند، اما وقتی به ماهیت رفتارهای جامعه ی افغانستان در این دوره ی که ضد ارزشها به ارزش تبدیل شده اند، توجه کنیم، میبینیم این عناوین تفاوتی با ستایشهای اغراق آمیز در میدان سیاست در افغانستان ندارد. سیاست مداران الوده به فساد به ستایش همدیگر میپردازند و از این طریق حس حقارت و کمبود شخصیت شان را اشباع میکنند. در حوزه ی هنر هم همین اتفاق افتاده است. ما به تعداد انگشت شمار هنرمندان متعهد داریم که متاسفانه آنها تحت تاثیر وضعیت روانی و ضدارزشی حاکم و عطش سیری ناپذیر مردم به تماشای تن زنانی که به بهانه ی هنر از تن شان شهرت کسب میکنند، به حاشیه رانده شده اند.

حاصل کار افرادی مثل آریانا سعید برای نسل بعدی تولیدات هنری ارزشمند نیست، بلکه وارونگی و سقوط هنری است.

یک زن حق دارد هر گونه که میخواهد از تن اش استفاده کند، اما نباید یک حوزه ی ارزشی مثل هنر را گرو بگیرد و از آن خلاف اخلاق برای بلند رفتن در ذهن مردم استفاده کند. من با نمایش تن آریانا سعید مشکلی ندارم، چون امر خصوصی اش است، اما با این مشکل دارم که هنر جامعه را قربانی پستی بلندی های تن اش کند. دادن چنین قربانی جامعه ی افغانستان را عمیقاً آسیب میزند. آسیبی که جبرانش نسلها طول خواهد کشید.

برای دفاع از عدالت بایست جلو چرخش قلم سیاستمداران و قاضی های نامنصف و خود خواه را گرفت و برای نجات هنر باید زاویه ی چرخش باسن مدعیان ناحق هنر را.

The post ابتذال فرکاست هنر به نمایش تن استعداد هنری یا نمایش تن appeared first on MaheNowMagazine.